Το Γκάζι… ανοιχτό

gkazi

Σου έχει τύχει ποτέ, εκεί που κάθεσαι κι ασχολείσαι με κάτι ή δεν ασχολείσαι με τίποτα –απλά κάθεσαι, παίζεις με τα κρόσια της κουβέρτας και κοιτάζεις το κενό, τρως τα νύχια σου και χαζεύεις κάτι ανύπαρκτο στην κουρτίνα που σαλεύει από την υποψία αέρα– να θυμηθείς κάτι από το παρελθόν; Να σου έρθει μια εικόνα ή μια μέρα ή μια στιγμή που, δε συνδέεται με καμιά στιγμή του τώρα;

Εμένα μού τυχαίνει συχνά –δεν ξέρω αν είναι κουσούρι, αν είμαι ελαττωματική εγώ και το μυαλό μου βραχυκυκλώνει γενικώς, διότι το πάθαινα πάντα.
Κάπως έτσι, σκαλίζοντας κάποιο σκουλαρίκι μου,  άρχιζαν να στροβιλίζονται στο μυαλό μου, «μέρες του ‘90»…

Από ένα σοκάκι στ’ Αναφιώτικα, σ’ ένα μπαλκόνι, κρεμασμένο πάνω απ’ τη χαράδρα των Δελφών, να χαζεύω τα κυκλωτικά πετάγματα των αετών.
Ένα πολυσύχναστο πλακιώτικο δρομάκι και την άλλη στιγμή, αρχαίος άνεμος να με στέλνει σε βυζαντινό λιθόστρωτο στα Κάστρα.
Καθαρή Δευτέρα στη Μαρτίου, μια πτήση με καταιγίδα, μια ζεστή κρέπα στο πόδι, στο σταθμό Saint Lazare, μετρό, τρεχάλα, ένα ψηλοτάβανο αμφιθέατρο –κι ο ήχος μιας καρφίτσας που πέφτει, θα ήταν μεγάλος σαματάς– κρασοκατανύξεις στο Χαϊδάρι, κρέας στη λαδόκολλα πριν το ανακαλύψουν, πριν το θυμηθούν και το κάνουν μόδα.

Continue reading «Το Γκάζι… ανοιχτό»

Σαν σήμερα… τότε

Back-to-School

Σχολικό έτος 1972–1973. Εντός ολίγου… πρωτάκι! Τα μαλλιά πιασμένα αλογοουρά (τότε, δεν τη λέγαμε ponytail) και κοκαλάκι–λάστιχο, με μαργαρίτα.
Ένα πακέτο τεράστιο, ακουμπισμένο στο γραφείο· τα βιβλία της Α’ Δημοτικού –δηλαδή το Αλφαβητάριο, το γνωστό, με τη Λόλα και το Μίμη– και όλο το υλικό για τα μαθήματα της χρονιάς.

Τετράδια Φοίνιξ, με κίτρινο εξώφυλλο και παραστάσεις από την Παλαιά Διαθήκη ή την ελληνική φύση· με γραμμές, μισά – μισά για την Αντιγραφή και την Πατριδογνωσία ή με τετραγωνάκια για την Αριθμητική (τότε, Μαθηματικά τα λέγαμε από την Α’ Γυμνασίου και μετά.)

Continue reading «Σαν σήμερα… τότε»

Κυριακή στο Ζάππειο

kyriaki-sto-zappeio

Άνοιξη ήταν. Σίγουρα. Ναι, ναι! Κατ’ αρχάς, φορούσε εκείνη την ωραία πιε-ντε-πουλ ζακέτα που της είχε χαρίσει η ξαδέρφη της η Στέλλα… κι ετούτη η ζακέτα, μπορεί να ‘ταν χοντρουλή κι αρκετά μακριά –σαν ημίπαλτο, πες– αλλά δε βαστούσε καθόλου το κρύο. Δεν το ‘κανε μια φορά το λάθος και ξεγελάστηκε με τον ήλιο τον χειμωνιάτικο και βγήκε έξω μ’ αυτή τη ζακέτα κι έπεσε μετά δυο βδομάδες με πνευμονία βαριά στο κρεβάτι; Τότε που μερόνυχτα πάνω απ’ το προσκεφάλι της ήταν η Φροσούλα –καλή της ώρα, τι να γινόταν; Χάθηκαν από τότε που παντρεύτηκε και μετακόμισε σε διαμέρισμα, τεσσάρι, παρακαλώ…

Αλλά άσε τη Φροσούλα τώρα, θα ‘ρθει κι η σειρά της, όλα στην ώρα τους –κι από τότε, από τότε, λέω, με την πνευμονία, η ζακέτα έμπαινε στην ντουλάπα μετά του Άη-Δημήτρη κι έβγαινε ξανά του Ευαγγελισμού. (Στη ντουλάπα κρεμούσε σε μια γωνιά τα ντεμί-σεζόν, να τα ‘χει πάντα εύκαιραॱ αυτά, δεν έμπαιναν στις ναφθαλίνες μαζί με τα καλοκαιρινά ή τα χειμωνιάτικα, αναλόγως, όταν ήταν η ώρα να γίνει αυτή η δουλειά).

Continue reading «Κυριακή στο Ζάππειο»

Memorial, λέμε!

memorial

Σου ‘χω θέμα ν’ ανοίξει η καρδιά σου! Είναι, βλέπεις, μερικά πράγματα που δεν μπορεί να τα τραβάει μόνος του ο άνθρωπος, διότι όσο τα σκέφτεται παραμιλά, τον βλέπουν στο δρόμο οι περαστικοί κι αλλάζουν πεζοδρόμιο –κι άντε να βρει το δίκιο του, μετά.

Εάν έκανες μιαν, έστω γρήγορη, ανάγνωση στα σχόλια του «Δελτίου Θυέλλης #6» (εκεί που η Αρτίστα άνοιξε το πρώτο μπουκάλι!) ίσως είδες ότι την Κυριακή που πέρασε, η γράφουσα είχε πάει σε μνημόσυνο και τσάκισε το κονιακάκι (της παρηγοριάς).

Άντε, εβίβα βρε, και ξεκινώ!

Continue reading «Memorial, λέμε!»