Η γενιά του botox

i-genia-tou-botox

Όπως η γνωστή μας, πλέον, κυρία (μας) Σοφία (μας), έτσι κι η γράφουσα δεν έκρυψε ποτέ την ηλικία της.

Τελείωσα το σχολείο το εθνοσωτήριον έτος 1984, έχοντας διδαχθεί πολυτονικό, δασυνόμενες λέξεις, «μακρόν πρό βραχέος περισπᾶται», ὁ/ἡ διαρκής, το διαρκές (και όχι η διαρκή και το διαρκή! Έλεος!), έχοντας φορέσει μπλε ποδιά με λευκό γιακαδάκι, και στολή, και ταγεράκι παρελάσεως με τη φούστα στη μέση της γάμπας κι όχι μισό πόντο κάτω από τον αφαλό, έχοντας μάθει από τη Β’ Δημοτικού το «Πιστεύω» (ζόρικο μεν, αλλά κι εκείνο το χάλι, να πηγαίνεις σε βάφτιση και να κάνει ο παπάς το αναλόγιο για να διαβάζει ο νονός ή η νονά και μάλιστα κάκιστα, άφκε το καλύτερα, μην το κάνεις το μυστήριο, άχρηστο πράμα είναι έτσι κι αλλιώς) κι έχοντας ενσαρκώσει επιτυχώς τη Δέσπω, την Μπουμπουλίνα… και τον Μάρκο Μπότσαρη!

Όλα αυτά τα (προ)ιστορικά, σου τα γράφω για να συνειδητοποιήσεις το vintage του θέματος. Το πώς είναι δε, μια (φυσιολογική –το τονίζω) γυναίκα στα 51 της, νομίζω το ξέρουμε όλοι!
Δεν έχω παράπονο από το χρόνο. Έχει σταθεί καλός μαζί μου. Δεν έχω «πόδι χήνας», από ρυτίδες κάτι ψιλά στο κούτελο (που ‘ναι μεγάλο κι όσο να ‘ναι αφήνει χώρο ανάπτυξης!), αλλά το δέρμα έχει κατά πολύ χάσει τη λάμψη του και τη σφριγηλότητά του (όχι, δεν θα διαφημίσω κρέμες προσώπου!)
So what? Μεγαλώνουμε, μα αν κάτι μας ασχημίζει δεν είναι τα χρόνια, αλλά η ζωή… κι άλλο τόσο, πάντως, μπορεί να μας ομορφύνει! Μπορούμε, με τη σοφία των εμπειριών που μας προσθέτει ο πανδαμάτωρ, να γίνουμε γλυκείς, επιεικείς, συμπονετικοί και ν’ αφήσουμε περισσότερο χώρο στην αγάπη!

Αφού διευθετήθηκε και αυτό, ας προχωρήσουμε στο… προκείμενο!

Continue reading «Η γενιά του botox»

Advertisements

Casting για ένα… Ταξίδι χωρίς γυρισμό

casting

Τρία, σχεδόν, χρόνια μετά το καταπληκτικό δρώμενο «Το δικό μου Cinefil», στο οποίο μας είχε (προσ)καλέσει να συμμετάσχουμε ο Giannis Pit., για τα τέταρτα γενέθλια του ιστολογίου του Cinefil, ἤγγικεν τό πλήρωμα τοῦ χρόνου για ένα πολύ απαιτητικό αλλά ταυτόχρονα συναρπαστικό «παιχνίδι»–δρώμενο!

Ο Γιάννης, μας (προ–σ–)καλεί να κάνουμε το casting μιας κινηματογραφικής ταινίας!
Όλες τις πληροφορίες θα τις βρεις στις αναρτήσεις του:
Παιχνίδι με το Casting και
• [Spoiler!] Παιχνίδι με το Casting – Αναλυτική παρουσίαση πλοκής
[Προειδοποίηση: Μην το διαβάσεις ακόμη, αν δεν θέλεις να μάθεις εξαρχής το τέλος!]

Τι είναι το «casting»

Casting ορίζουμε εκείνη την διαδικασία με την οποία επιλέγουμε τους ηθοποιούς εκείνους που θα ανταποκριθούν στην ερμηνεία των χαρακτήρων της κινηματογραφικής ταινίας την οποία έχουμε να γυρίσουμε.[…]
Cinefil | Παιχνίδι με το Casting

Continue reading «Casting για ένα… Ταξίδι χωρίς γυρισμό»

Ζωή μισή

zoi-misi

—Ι.—

«Εάν δεν το λύσεις εσύ, μπορώ να το λύσω μια και καλή εγώ!», είπε σε τόνο ακόμη εντονότερο από ετούτον της –μέχρι εκείνη τη στιγμή– κουβέντας τους. Τι κουβέντα, δηλαδή… Περί μονολόγου επρόκειτο, εκτός αν κάποια σποραδικά «α, καλά…», «ό,τι πεις» ή, «το κούρασες!», μπορούν να θεωρηθούν λόγος ή και αντίλογος.

Σε απάντηση, άκουσε την πόρτα να κλείνει, σχεδόν ταυτόχρονα με ένα «… σιχτίρ!»ॱ ή μήπως ήταν η ιδέα της; Όχι για την πόρτα –αυτή, σίγουρα είχε κλείσει.
Όχι περισσότερο από δυο λεπτά μετά (ίσα να κατέβει με το ασανσέρ, να πάει στο γκαράζ και να βάλει μπρος) ήρθε σαν επιβεβαίωση ένα φρενιασμένο μαρσάρισμα, νευρικό και θυμωμένο, προφανώς σαν τη διάθεσή του.

«Ναι, μωρέ! Φύγε! Τρέχα! Τρέχα ξοπίσω της!», μονολόγησε η Βούλα και κλώτσησε ένα ανύπαρκτο χαλικάκι στο αψεγάδιαστο πάτωμα. Η συνήθεια τής είχε μείνει από τότε που ήταν πιτσιρίκα, μια μπουκιά παιδί κι έπαιζε στα λιθόστρωτα του χωριού ή στο χωματένιο δρόμο, που τον πατούσαν ζωντανά και άνθρωποι για να πάνε στα χωράφια. Μεγαλώνοντας, κάθε φορά που κάποιος ή κάτι της έμπαινε στο ρουθούνι, ξεσπούσε πάντα σε ένα –ανύπαρκτο, πλέον– χαλίκι.

Δεν υπήρχε περίπτωση να το αφήσει να περάσει έτσι! Ήταν πολύ γελασμένος ο κύριος Αντρέας, αν νόμιζε ότι θα έλεγε εκείνος την τελευταία κουβέντα στην ιστορία.
Ποια ιστορία, δηλαδή;

Continue reading «Ζωή μισή»

Χαρά στον κύρη…

xara-ston-kyri

…που ‘χει γιο, στη μάνα θυγατέρα
Ζήτω, ο γαμπρός αετός κι η νύφη περιστέρα!
[Κλικάρουμε εδώ για ν’αρχίσουν τα τραγούδια κι οι χοροί!]

Κι άντε…
— «Να μας ζήσουν τα παιδιά, συμπέθερε!»
— «Να ζήσουν…»
— «Να μας ζήσουν τα παιδιά, συμπεθέρα!»
…Είπε η άλλη συμπεθέρα, η… αετομάνα, η, σχεδόν, συνομήλικη με τη νύφη (τη θυγατέρα της συμπεθέρας–αποδέκτριας των ευχών), την «περιστέρα» του νυφιάτικου άσματος!

Continue reading «Χαρά στον κύρη…»

Στην Αθήνα με ροζ γυαλιά

stin-athina-me-roz-gyalia3

Κατοικούσα, για πάνω από ένα τέταρτο του αιώνα, σε κάποια γειτονιά της Αθήνας, της όμορφης (τότε) Αθήνας. Συγκεκριμένα, κάτω από την Ακρόπολη.
Εκεί γεννήθηκα, ζούσα, ανέπνεα, κυκλοφορούσα.

Τέσσερις πολυκατοικίες είχε όλες κι όλες ο δρόμος μας, μία απ’ αυτές κι η δική μας. Πέντε ή έξι όλα κι όλα τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα.
Τα νεοκλασσικά τριγύρω, όχι όλα συντηρημένα αλλά, πάντως, κατοικήσιμα τα περισσότερα.
Εμείς, τα μικρά παιδιά, με τα ποδηλατάκια μας στο πεζοδρόμιο (που ήταν της προκοπής αλλά και ικανοποιητικά φαρδύ).

Continue reading «Στην Αθήνα με ροζ γυαλιά»