Σαν σήμερα… τότε

Back-to-School

Σχολικό έτος 1972–1973. Εντός ολίγου… πρωτάκι! Τα μαλλιά πιασμένα αλογοουρά (τότε, δεν τη λέγαμε ponytail) και κοκαλάκι–λάστιχο, με μαργαρίτα.
Ένα πακέτο τεράστιο, ακουμπισμένο στο γραφείο· τα βιβλία της Α’ Δημοτικού –δηλαδή το Αλφαβητάριο, το γνωστό, με τη Λόλα και το Μίμη– και όλο το υλικό για τα μαθήματα της χρονιάς.

Τετράδια Φοίνιξ, με κίτρινο εξώφυλλο και παραστάσεις από την Παλαιά Διαθήκη ή την ελληνική φύση· με γραμμές, μισά – μισά για την Αντιγραφή και την Πατριδογνωσία ή με τετραγωνάκια για την Αριθμητική (τότε, Μαθηματικά τα λέγαμε από την Α’ Γυμνασίου και μετά.)

Μπλοκ ζωγραφικής με σπιράλ, και ζωγραφιές γεμάτο το πρώτο φύλλο. Κραγιόνια. Νερομπογιές. Χαρτιά γκοφρέ και βελουτέ. Κόλλα υγρή. Ψαλιδάκι με στρογγυλεμένες μύτες. Πλαστελίνες. Κόλλες μπλε, για να ντυθούν τα τετράδια και τα βιβλία. Ετικέτες, μια δεσμίδα –τότε, δεν υπήρχαν ακόμη αυτοκόλλητες. Οι ετικέτες βρέχονταν –όπως τα γραμματόσημα– για να κολλήσουν.

Πλάι, μεγάλη τριπλή κασετίνα δερμάτινη –μπλε απ’ έξω, κόκκινη από μέσα. Στη μια θέση, γόμα (Pelikan, μισή μπλε μισή κόκκινη, για στυλό και μολύβι), ξύστρα, χάρακας, διαβήτης (δεν χρειαζόταν, αλλά αφού τον είχε μέσα η κασετίνα;!) στην άλλη καλοξυσμένα μολύβια (Faber No.2) με μυτερές μύτες, στυλό μπλε, κόκκινο, μαύρο. Στην τρίτη, κι άλλα κραγιόνια! Άνοιγες την κασετίνα κι εκτός από τη μυρωδιά του δέρματος, σου ερχόταν στη μύτη κι εκείνη η άλλη, η μοναδική, η μολυβίλα…

Κάτω, αριστερά απ’ τα πόδια του γραφείου, σάκα μπλε, δερμάτινη, με δύο θήκες. Χρυσαφιά κουμπώματα μπροστά και χοντρουλό χερούλι -η πιο ακριβή που υπήρχε στου Πάλλη.

[Τότε, το πιο ακριβό, δεν ήταν ακόμη ένδειξη «μούρης», αλλά νοιάξιμο. Αυτό, που η γενιά της Κατοχής έδειχνε απλόχερα στα παιδιά ή τα εγγόνια της, αυτό το δώσιμο το ολοκληρωτικό, το να–μη–λείψει–τίποτα–από–αυτά, να μη στερηθούν όπως εμείς, να ζήσουν καλύτερες μέρες, σ’ έναν καλύτερο κόσμο… Τότε, αν κάποιου παιδιού δεν είχαν να του πάρουν, δεν το σνομπάραμε. Δεν το κοιτάζαμε αφ’ υψηλού, δεν το περιγελούσαμε. Εμάς, τα μικρά, μπορεί να μας πηγαινόφερνε το σχολικό, αλλά οι περισσότεροι γονείς δεν είχαν δικά τους αυτοκίνητα.]

Στην κρεμάστρα, στο χερούλι της ντουλάπας, κρεμασμένη η μπλε ποδιά με το άσπρο γιακαδάκι –φρεσκοπλυμένη, να φύγει η κόλλα, μύριζε Μασσαλίας– και φρεσκοσιδερωμένη, σχεδόν τριζάτη, σαν τα πουκάμισα του μπαμπά!

Μπλε πεδιλάκια «χι»–ίσα για τον Αγιασμό. Από την επομένη, κλειστά μπλε παπουτσάκια με μπαρέτα και μπλε ή άσπρες κάλτσες Πουρνάρα.
Ήταν πιο ψυχρός τότε ο Σεπτέμβρης, ήξερες πως, με τα πρωτοβρόχια, το καλοκαίρι είχε πια φύγει οριστικά, πως δεν είχες να περιμένεις εκπλήξεις απ’ τον καιρό και να χρειαστεί να βγεις Οκτώβρη ή Νοέμβρη με κοντομάνικο.

Στον Αγιασμό, όλα τα πιτσιρίκια, τριάδες, ανά τάξη –κάθε τάξη, είχε μόνο ένα τμήμα, εικοσιοχτώ με τριανταδύο παιδάκια το πολύ…
Ατέλειωτος ο Αγιασμός («νίκας τοις Bασιλεύσι», βεβαίως!… αλλά ούτε που ακούγαμε, ούτε και καταλαβαίναμε), μας πέρασε κι ένα–ένα κεφάλι ο παπα–τράγος με το βασιλικό (όχι όπως τώρα που πιτσιλάει δυο–τρεις φορές ολούθε, και τη γλιτώνουν με συνοπτικές!)

Δέος, στην τάξη! Δύο πίνακες από τοίχο σε τοίχο (ο ένας, ο πλαϊνός, λίγο μικρότερος, σταματούσε στην πόρτα). Κιμωλίες άσπρες, χρωματιστές κι ένα περίεργο σφουγγάρι με ξύλο–λαβή στη ράχη του. Ο χάρτης της Ελλάδας, κάλυπτε μια ψηλή, λευκή βιβλιοθήκη –η δασκάλα μας τον έκανε ρολό κι έδεσε τα λουράκια του σ’ έναν ωραιότατο φιόγκο· δε θα μας χρειαζόταν σύντομα.

• • •

Την έλεγαν Φωτούλα Μοσχανδρέου και, εδώ και αρκετά χρόνια, δεν είναι πια ανάμεσά μας.
Μάνα δυο κοριτσιών, ένα λίγο μεγαλύτερό μας κι ένα στο Γυμνάσιο, από την πρώτη στιγμή έγινε μάνα και για ‘μας! Τη θυμάμαι πολλές φορές να… αγριεύει, να γίνεται αυστηρή, να μας επιπλήττει… αλλά να μας μαλώσει; Να μας κακομιλήσει; Ποτέ…
Είχα την τύχη να την έχω δασκάλα στην Α’ και στη Στ’ Δημοτικού… Στην αρχή και στο τέλος του κύκλου…

Τακτοποιηθήκαμε στα θρανία μας (ατομικά τραπεζάκια με ντουλαπάκι όπου μέσα βάλαμε την κόντρα–πλακέ βάση για τις πλαστελίνες, το κουτί με τις πλαστελίνες, και το μουσαμαδάκι μας, για το φαγητό. Θα έπρεπε, μας είπε η κυρία, να έχουμε το ντουλαπάκι μας καθαρό, να μην αφήνουμε φαγητό και… να μην ξύνουμε εκεί μέσα τα μολύβια μας!)

Ανάλογες με το… μπόι μας, οι θέσεις. Θρανίο στην προτελευταία σειρά, εγώ –η Λιάνα, η Ανίτα, η Λήδα και η Πένυ ήταν οι ψηλότερες κι έκατσαν στα τελευταία.

Μετά τα διαδικαστικά, δεν μας έμενε και πολλή ώρα μέχρι το κουδούνι και το σχόλασμα –πάντα, τη μέρα του Αγιασμού, οι ώρες στο σχολείο είναι λίγες.

Ένα δακτυλογραφημένο χαρτί στην καθεμία, Ωρολόγιον Πρόγραμμα Μαθημάτων διά την Α΄Δημοτικού – Σχολικόν Έτος 1972-1973, «να το αντιγράψουν οι γονείς σας στο σχετικό καρτελάκι που σας έδωσαν από του Βασιλείου» (βιβλιοπωλείο στην Ιπποκράτους –νομίζω, δεν υπάρχει πια– όπου πηγαίναμε σύμφωνα με τις οδηγίες του σχολείου, προκειμένου να μην μπουν οι γονείς στη διαδικασία να ψάχνουν όλα όσα χρειάζονταν για την τάξη και, να τα βρουν συγκεντρωμένα, έτοιμα, πακεταρισμένα).

Τέλος, «ένα τραγουδάκι. Θα σας το λέω μια φορά εγώ, θα το επαναλαμβάνετε όλες μαζί.»

Ποια είν’ εκείνη η χώρα, που ο ήλιος τη φιλεί
κι ανθίζει κάθε ώρα κι είν’ όμορφη, πολύ;
Είν’ η πατρίδα μας Ελλάδα, η πατρίδα μας Ελλάδα.

Ποια είν’ εκείνη η χώρα που είναι ο Παρθενών
που έχει κάθε ώρα γαλάζιον ουρανόν;
Είν’ η πατρίδα μας Ελλάδα, η πατρίδα μας Ελλάδα.

Ο κόσμος τη θαυμάζει και βλέπει ταπεινά
τις μάχες π’ αραδιάζει σε κάμπους και βουνά.
Γλυκιά πατρίδα μας Ελλάδα, Ω! πατρίδα μας, Ελλάδα.

Το σιγομουρμουρίζαμε και στο πούλμαν, στην επιστροφή.

• • •

Κάτι λίγο παραπάνω από ένα χρόνο μετά, στο ίδιο πούλμαν, βουρκωμένες –όχι από συγκίνηση, αλλά από δακρυγόνα– βλέπαμε τον γαλάζιον ουρανόν συννεφιασμένο.
Τα τετράδια Φοίνιξ βάραιναν παράξενα τις σχολικές μας τσάντες.
Καταλαβαίναμε πως κάτι πολύ σοβαρό συνέβαινε.
«Τα παιδιά!», ακούγαμε συνοδό κι οδηγό, «χτυπάνε τα παιδιά!»
Δεν εννοούσαν εμάς.

• • •

…Αλλά τότε, εκείνη την πρώτη μέρα στο σχολείο, τον Σεπτέμβρη του 1972, ακόμα δεν ξέραμε. Δεν ήξερα.

Το ίδιο βράδυ, ένα παιδί μετρούσε τ’ άστρα…


• Πρώτη δημοσίευση: 12 Σεπτεμβρίου 2010 στο (τότε) ιστολόγιό μου: «Μολύβι και Χαρτί»
• Image source: Freevintageillustrations.com

22 thoughts on “Σαν σήμερα… τότε

  1. Καλοτάξιδο! (Και πάλι!!!) Μου αρέσει πάρα πολύ ο τίτλος.
    Πρώτη μέρα στο σχολείο!!! Ακόμα θυμάμαι….
    Πρόλαβα κι εγώ τον Πάλλη (μεγάλες στιγμές)! Αν ήθελες κάτι ιδιαίτερο και ξεχωριστό, δεν το έβρισκες κι αλλού. Αλλά και τον Λαμπρόπουλο…
    Αυτά τα σχολικά πραγματάκια ήταν η μεγάλη μου χαρά στο σχολείο!!! (Κι ακόμα…)
    ♥♥♥

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Ο Λαμπρόπουλος εθεωρείτο από τα «καλά» (μεγάλα) μαγαζιά της εποχής, με τον «Κατράντζο» να ακολουθεί, και το «Μινιόν» να είναι το περισσότερο «λαϊκό», ας το πούμε. (Αργότερα, αν δεν κάνω βέβαια λάθος, εξελίχτηκε κι αυτό).
      Θυμάμαι, πάντως, ότι από τον «Πάλλη» έβγαινα σαν… μαγεμένο! Θα πρέπει να υπάρχουν ακόμη, κάπου στο σπίτι, ξυλομπογιές Caran d’Αche στο μεταλλικό κουτί με τις Ελβετικές Άλπεις!
      Επίσης, κάπου πρέπει να υπάρχει και το πρώτο μηχανικό μολύβι μου, ένα κατακόκκινο Stabilo (πάλι από τον «Πάλλη»)

      [Μη νομίζεις… Πέρα από παιδί του βιβλιοπωλείου, υπήρξα και παιδί του χαρτοπωλείου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται!]

      Σ’ ευχαριστώ για τις ευχές, Αλεξάνδρα μου!
      Χαίρομαι που σου άρεσε και ο τίτλος, πιστεύω (ή, έστω, ελπίζω!) να ‘ναι κίνητρο για να σταθεροποιηθώ!

      Πολλά φιλιά! ❤

      Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Συγκλονιστική ανάρτηση, Νατάσα μου. Μου θύμισες τα δικά μου σχολικά χρόνια. Και με έκανες να βουρκώσω με το τέλος που επέλεξες. Γεννηθείσα το 1970, μπορεί να ήμουν μικρή στα γεγονότα του Πολυτεχνείου, να μην τα έζησα, όμως θυμάμαι τον πατέρα μου που ήρθε τρέμοντας σπίτι. Δούλευε εκεί κοντά…

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Πολύ έντονες, τελικά, οι μνήμες από ένα συγκλονιστικό γεγονός, ακόμη και σε τόσο τρυφερή και μικρή ηλικία.
      Εμάς, μας μάζεψαν άρον–άρον από το σχολείο (τότε, πηγαίναμε και Σάββατο!) ενώ, ο πατέρας μου, που είχε άδεια, έπρεπε να περάσει από Πατησίων για να επιστρέψει σπίτι. Τον σταμάτησαν, χρειάστηκε να κάνει μεγάλη παράκαμψη, έφτασε στο σχολείο, εμείς είχαμε ήδη φύγει. Μέχρι να καταφέρει να επιστρέψει σπίτι, πέρασαν ώρες.

      Σ΄ευχαριστώ πολύ, Mia μου! ❤

      Μου αρέσει!

  3. Ο επίλογος σου δεν υπάρχει, Νατάσα. Συγκλονιστικός!
    Προφανώς με παρέσυρες να θυμηθώ κι εγώ τα σχολικά μου χρόνια, με όλες τις όμορφες στιγμές, τα άγχη και τις τσαχπινιές.
    Που να ήξερα βέβαια τότε, που θα ήταν η Ελλάδα σήμερα. Θα άφηνα τις ζωγραφιές που μας έδινε ο δάσκαλος στην άκρη και μαζί με τους συμμαθητές μου θα ζωγραφίζαμε ένα καλύτερο μέλλον.
    Όμορφο απόγευμα να έχεις Νατάσα μου! Σε φιλώ γλυκά! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Μαρίνα μου,
      Έχω την αίσθηση ότι ακόμη και τα παιδιά που ζωγράφισαν με τα κραγιόνια τους πώς φαντάζονται το «καλύτερο μέλλον»… δεν έμειναν όλα πιστά στο παιδικό τους όραμα.
      Το σημαντικό είναι πώς διαμορφώνεται η σκέψη, μετά. Εσύ, τουλάχιστον, μπορεί να μην το ζωγράφισες… αλλά θέλεις –και μπορείς– να το διεκδικήσεις.

      Όμορφο απόγευμα να ‘χεις κι εσύ, Μαρίνα μου!
      Σ’ ευχαριστώ πολύ και σε φιλώ! 🌼❤

      Μου αρέσει!

  4. Αχ ρε Νατάσα!… Ταξίδι στο χρόνο έκανα και βρήκα τόσα πολλά κοινά βιώματα. Αυτή η ποδιά η κολλαριστή και τα μολύβια φάμπερ και το Πολυτεχνείο και το φόβο που υπήρχε διάχυτος στο σπίτι. Εξαίσια αναδρομή Νατάσα μου!
    Να ευχηθώ καλορίζικο το νέο σου στέκι, φιλιά πολλά!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Σ΄ευχαριστώ πολύ, Μαρία μου, τόσο για τα «καλορίζικα», όσο και για το σχόλιο που, για μιαν ακόμη φορά, με γυρίζει νοερά, αρκετά πίσω και με κάνει να αναλογιστώ κάποιες κοινές αλλά παράλληλες –ίσως– διαδρομές.
      [Θυμάμαι, στην ανάρτηση «Το αλφαβητάρι του Νοέμβρη», στο ιστολόγιο της Roula, είχα κάνει μιαν αναφορά στα «Παπάκια» και στον «Ηριδανό» και μου είχες σχολιάσει ότι μπορεί και να είχαμε συναντηθεί… Αυτό μού ήρθε στο μυαλό, διαβάζοντας το σημερινό σχόλιό σου!]

      Σ΄ευχαριστώ πολύ και πάλι!
      Φιλιά πολλά κι από ‘μένα! ❤

      Μου αρέσει!

  5. Καλορίζικο κι εδώ!!!!! (δεν παίρνεις ένα… Τροχόσπιτο;;;; φθηνότερο θα σου βγει 😂😂😂).
    Που λες εγώ με τίποτα δεν θα ήθελα να γυρίσω στο σχολείο. Μου άρεσε ήμουν καλή μαθήτρια. Διάβαζα είχα καλούς βαθμούς και καλές σχέσεις με συμμαθητές και δασκάλους – καθηγητές επί το πλείστον. Αλλά για να πω ότι μου λείπει τόσο που θα γύριζα πίσω…. Μπααααααααα.
    Πάρα ταύτα δεν μπορώ να μην παραδεχτώ την γλυκεια νοσταλγική γεύση που μου έφερε το κείμενο σου. Περισσότερο αυτή η παλιά ζεστή ρουτίνα των πρώτων ημερών παρα η καθημερινότητα στο σχολείο. Απο εκεί και πέρα ναι μακάρι να ξαναγινομουν παιδί για να ξανάζουσα πράγματα που έχασα για διάφορους λόγους αλλά.. Το σχολείο σίγουρα δεν είναι κάτι από αυτά.
    Καλή σχολική χρονιά σε όλα τα παιδιά. Υπέροχο και…. Ζωντανό κι αυτό το κείμενο σου Νατάσα μου.

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Ξέχασα να σχολιάσω τον επίλογο..
      Δεν μπορώ να φανταστώ πως νιώθουν σήμερα όλοι όσοι αποτέλεσαν κομμάτι της ιστορίας και κυρίως αυτής της ιστορικής εποχής που σίγουρα άλλαξε την Ελληνική πραγματικότητα. Σίγουρα τότε όλοι θα προτιμούσαν να ΜΗΝ το είχαν ζήσει αλλά αυτή η αναπόληση στα… παλιά… τι συναισθήματα να φέρνει άραγε στην επιφάνεια;;;
      Καλημέρα 🙂🙂🙂

      Αρέσει σε 1 άτομο

      1. Μαρία μου, σ’ ευχαριστώ πολύ!
        [Μη μου βάζεις ιδέες με το τροχόσπιτο! Όσο να ‘ναι, μια ζάντα μπορώ να την πάρω! 🤣😇]

        Δεν ξέρω γιατί, αλλά ένα από τα μεγαλύτερα κενά που ένοιωσα στη ζωή μου ήταν η στιγμή που βγήκα για τελευταία φορά από την πύλη του σχολείου, τον Ιούνιο του 1984.
        Ταραχή και συγκίνηση ένοιωσα και τις προάλλες, στον Αγιασμό (όπου παρίστατο η κόρη μου μαζί με άλλους απόφοιτους), μια που κι εκείνη έβγαλε το ίδιο σχολείο.
        Ήταν σα να ‘χε γυρίσει πίσω ο χρόνος, κάποια στιγμή μού ήρθε μέχρι και να μπω σε μια τάξη (τη «δική μου» Γ’ λυκείου).
        [Ανάποδος άνθρωπος, παιδί μου!]

        Αν οι (τόσο λίγες) αναμνήσεις μου από εκείνα τα γεγονότα είναι τόσο έντονες, σκέψου πώς ήταν για όσους το έζησαν από κοντά… Ένας από αυτούς ήταν ο αγαπημένος μου θείος (18χρονος, τότε), ο οποίος δεν ζει πια. Όποτε το συζητούσαμε, άλλαζε η έκφρασή του…

        Καλό βραδάκι να έχεις, Μαρία μου!
        Φιλάκια πολλά! ❤

        Μου αρέσει!

  6. Με παρέσυρες και άφησα τη δουλειά μου. ☺
    Δεν γινόταν να μην παρασυρθώ …να μην συγκινηθώ!
    Κοινά βιώματα, σιγά την απόσταση δηλαδή (1976-77 πρωτάκι) η δερμάτινη τσάντα, ομοίως η κασετίνα , τα faber μολύβια (λατρεμένα μέχρι και σήμερα), η μπλε η κόλλα για το ντύσιμο των βιβλίων ( κι εγώ δεν ήθελα με τίποτα! Μου άρεσε να βλέπω το εξώφυλλο, να μην «χαλάω» τα βιβλία μου) η κολλαριστή μπλε ποδιά και τα παπουτσάκια με μπαρέτα….. Πόσες αναμνήσεις!
    Τι δεν μοιραζόμαστε (στις αναμνήσεις); Τα ντουλαπάκια στην τάξη, (σχολικό είχα στην πρώτη- η μόνη τάξη που πήγα ιδιωτικό!) και το πολυτεχνείο. Για το οποίο άρχισα να μαθαίνω μετά το 1982 και επί ΠΑΣΟΚ που καθιερώθηκαν οι εορτασμοί!
    Αχ ρε Νατάσα! Το μολύβι και χαρτί είναι δώρο προς εμάς! ♥
    Χαλάλι τα τρεξίματα και οι μετεγγραφές ☺

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Faber «εσαεί αγαπημένα»!
      Το ντύσιμο των βιβλίων ήταν υποχρεωτικό σ’ εμάς… Πώς το λέει η παροιμία; «Θέλοντας ο βλάχος, μη θέλοντας ο ζωγράφος, φόρα Χριστέ μου κόκκινα τσαρούχια».

      Μια που το ανέφερες (ίσως να το έχω ξαναγράψει σε κάποιο απ’ όλα τα ιστολόγια, σε σχόλιο, δεν είμαι σίγουρη), στη γιορτή του σχολείου για το Πολυτεχνείο, το Νοέμβρη του 1983 (Γ’ λυκείου, γαρ) είχα γράψει και διαβάσει το «Χρονικό». Στο θέατρο του σχολείου, με παρόντες μαθητές και καθηγητές… και τα ΜΑΚΙτάκια (η μαθητική κίνηση της ΝΔ) αποχώρησαν ένα ένα! (Τέτοια και τόση δημοκρατία, από τότε κιόλας…)

      Με ενθαρρύνεις και με συγκινείς, Αριστέα μου!
      Σ’ ευχαριστώ πολύ και σε φιλώ! ❤

      Μου αρέσει!

  7. Για ακόμα μία φορά, με γεια το βλογ!
    Την ιστορία αυτή τη διάβασα, τηλεφωνικώς, σε μια φίλη μου, που είμαστε μαζί από την περίοδο της Πλειστοκαίνου, συμμαθήτριά μου από την έκτη δημοτικού και πολύ συγκινήθηκε!
    Διότι αυτής της άρεσε το σχολείο και όλα τα σχετικά!
    Εγώ πάλι, τελείως μουλάρα, έμεινα παντελώς ασυγκίνητη!

    Και να συγκινήθηκα, δεν πρόκειται να το παραδεχτώ.

    Και ένα δάκρυ να κύλησε από το αριστερό μου μάτι, δεν θα το πω.

    Χρειάζομαι ένα σοκολατάκι, γιατί μάλλον συγκινήθηκα. Λίγο. Μην φανταστείς…

    ΥΓ. Αν αρχίσουμε τα πολύ συγκινητικά εδώ πέρα μέσα, θα γίνω άλλη τόση και το κρίμα στο λαιμό σου!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Τώρα, εγώ, που συγκινήθηκα με το δάκρυ που –ίσως– κύλησε…;

      Θα ‘χουμε και γελαστικά –πώς όχι; Αλλά, καλού κακού…
      Σοκολατάκι;

      🙄 Θα βρω τρόπο, ώστε να μην επιβαρύνω τη διατροφή σου.

      Καλωσήρθες κι εδώ, Αρτίστα μου!
      Τους εσπερινούς ασπασμούς μου!❤

      Αρέσει σε 1 άτομο

  8. Με το «μολύβι και χαρτί» σου, Αναστασία μου, πολύ τρυφερά εγκαινίασες το νέο blog σου!
    Οι δικές μου σχολικές αναμνήσεις της Α’ Δημοτικού δεν θυμίζουν σε τίποτα αυτές που τόσο παραστατικά περιγράφεις!
    Με πέταξαν στη κυριολεξία στα 5 μου, στο Ζάππειο σχολείο στη Πόλη (ο Ζάππας είναι ο ιδρυτής του δικού μας Ζαππείου). Ναι, θυμάμαι μια τσάντα που μου την κουβαλούσε ο Κυρ, Γιώργης θυρωρός στο σπίτι των παππούδων, θυμάμαι τη στολή με τις μαύρες κάλτσες, το μπλε φουστάνι, το μπλε παλτό και το μπλε καπελάκι με το Ζ κεντημένο επάνω, θυμάμαι τη κρυφή προσευχή, τα ήσυχα διαλείμματα στο προαύλιο της ορθόδοξης εκκλησίας και θυμάμαι τα Τούρκικα που δεν καταλάβαινα τίποτα και θυμάμαι και τούρκικες σημαίες παντού… Όχι, δεν είναι όμορφες αναμνήσεις και αυτό μέχρι τα 9 μου όταν φτάσαμε στην Αθήνα …κακήν κακώς! 😛
    Το κεφάλαιο Πολυτεχνείο, το έζησα όταν γύρισα απ΄το Παρίσι μ’ ένα μωρό στην αγκαλιά και κάποια στιγμή θα γράψω (πολλά) και γι αυτό! 😉

    ΑΦιλάκια συγκινημένα αλλά τρυφερά! (γι αυτό θα φάω ταχίνι με σοκολάτα!) 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Πράγματι, Στεφανία μου, μοιάζει μουντό αυτό το τοπίο. Περίεργη εποχή, τότε, άλλωστε. Από κάποια στιγμή και μετά, το κλίμα στην Πόλη ήταν βαρύ για τους Έλληνες που ζούσαν εκεί.

      Ναι, να γράψεις για «εκείνες τις μέρες του ’73».
      Κάτι ακόμη, λύσε μου –αν θέλεις– μια απορία: έχεις ζήσει τον Μάη του ’68 στο Παρίσι;!

      Πολλά φιλιά, με συγκίνησες!
      Καλό βράδυ! ❤

      ΥΓ.–άσχετο: Τρελαίνομαι για το ταχίνι!

      Αρέσει σε 1 άτομο

      1. Τον Μάη του 68 ήμουν στο Παρίσι και ο τότε α’ μελλοντικός Γαλλοαρμένης σύζυγος (Alain), με κλείδωνε μέσα να μη πάω στα οδοφράγματα, αλλά επειδή το διαμέρισμα μου ήταν ισόγειο έφευγα απ΄το παράθυρο και το παράθυρο το άφηνα κουφωτό για να ξαναμπώ! 😉
        Αχ! υπέροχες δυνατές εποχές που συνεχίστηκαν όταν γύρισα το 72 με τον Fred βρέφος και φυσικά χωρισμένη και πολιτικοποιημένη πράγμα που με/μας είχε βάλει σε σοβαρούς κινδύνους… προς το παρόν μόνο αυτό! (Δεν μου αρέσει να το παίζω αντιστασιακή κλπ!) 😛
        Τα γεγονότα που έζησα μικρή στη Πόλη πριν φύγω ήταν πολύ χειρότερα απ΄ ότι στη συνέχεια στην Γαλλία και στην Ελλάδα αλλά εκπληκτικά μαθήματα επιμονής και υπομονής!

        ΑΦιλάκια πάω τώρα για γρήγορη βουτιά στον Ευβοικό! ❤

        Αρέσει σε 1 άτομο

        1. Είναι από τις ελάχιστες φορές που ρωτώ κάτι (γενικά δεν το συνηθίζω), αλλά έκανα μια σκέψη, διαβάζοντας το αρχικό σου σχόλιο.
          Επομένως, κρατώ όσα έγραψες εδώ και σ’ ευχαριστώ πολύ!

          Τα φιλιά μου! ❤

          Αρέσει σε 1 άτομο

  9. Μου έφερες τόσες αναμνήσεις! Μυρωδιές με πλημμύρισαν και χάθηκα πίσω στον χρόνο να κρατάω μια κόκκινη τσάντα που είχα χρόνια ολόκληρα να θυμηθώ…τόσο όμοια τα περισσότερα, αλλά και διαφορετικά ταυτόχρονα…
    Και κατάφερες στο τέλος να μας συγκινήσεις ακόμα περισσότερο..

    Φιλιά πολλά!!

    Αρέσει σε 1 άτομο

  10. Καλορίζικο δεν είπα!!
    Καλορίζικο λοιπόν!! 🙂
    Πολύ μου άρεσε το μολύβι και χαρτί…θέλω κι εγώ να αλλάξω όνομα στο μπλογκ, αλλά χωρίς μετακόμιση…δεν ξέρω αν γίνεται, αλλά έτσι κι αλλιώς χρόνια το λέω, όνομα όμως που να μου «πηγαίνει», να μου αρέσει και να μην το έχει κι άλλος ακόμα δε βρήκα…χαχα!

    Αρέσει σε 1 άτομο

  11. Σ΄ευχαριστώ για τα «καλορίζικα», Μαρία μου!
    Κι εσύ με συγκίνησες, σε φαντάζομαι με την κόκκινη τσάντα σου, να παρατηρείς τον κόσμο που αργότερα θ’ αποτύπωνες σε στιγμιότυπα!

    Από blogger σε wordpress, απ’ ό,τι είδα, γίνεται μεταφορά, άρα λογικά θα πρέπει να γίνεται κι από τον blogger σε blogger. (Δεν ξέρω, όμως, τι γίνεται με τους ακόλουθους. Π.χ., στο wordpress από wordpress, οι ακόλουθοι… δεεεν!)

    Σ΄ευχαριστώ πολύ πολύ!
    Τα φιλιά μου και καλό βράδυ! ❤

    Μου αρέσει!

Γράψε κι εσύ τα δικά σου...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s