Η γενιά του botox

i-genia-tou-botox

Όπως η γνωστή μας, πλέον, κυρία (μας) Σοφία (μας), έτσι κι η γράφουσα δεν έκρυψε ποτέ την ηλικία της.

Τελείωσα το σχολείο το εθνοσωτήριον έτος 1984, έχοντας διδαχθεί πολυτονικό, δασυνόμενες λέξεις, «μακρόν πρό βραχέος περισπᾶται», ὁ/ἡ διαρκής, το διαρκές (και όχι η διαρκή και το διαρκή! Έλεος!), έχοντας φορέσει μπλε ποδιά με λευκό γιακαδάκι, και στολή, και ταγεράκι παρελάσεως με τη φούστα στη μέση της γάμπας κι όχι μισό πόντο κάτω από τον αφαλό, έχοντας μάθει από τη Β’ Δημοτικού το «Πιστεύω» (ζόρικο μεν, αλλά κι εκείνο το χάλι, να πηγαίνεις σε βάφτιση και να κάνει ο παπάς το αναλόγιο για να διαβάζει ο νονός ή η νονά και μάλιστα κάκιστα, άφκε το καλύτερα, μην το κάνεις το μυστήριο, άχρηστο πράμα είναι έτσι κι αλλιώς) κι έχοντας ενσαρκώσει επιτυχώς τη Δέσπω, την Μπουμπουλίνα… και τον Μάρκο Μπότσαρη!

Όλα αυτά τα (προ)ιστορικά, σου τα γράφω για να συνειδητοποιήσεις το vintage του θέματος. Το πώς είναι δε, μια (φυσιολογική –το τονίζω) γυναίκα στα 51 της, νομίζω το ξέρουμε όλοι!
Δεν έχω παράπονο από το χρόνο. Έχει σταθεί καλός μαζί μου. Δεν έχω «πόδι χήνας», από ρυτίδες κάτι ψιλά στο κούτελο (που ‘ναι μεγάλο κι όσο να ‘ναι αφήνει χώρο ανάπτυξης!), αλλά το δέρμα έχει κατά πολύ χάσει τη λάμψη του και τη σφριγηλότητά του (όχι, δεν θα διαφημίσω κρέμες προσώπου!)
So what? Μεγαλώνουμε, μα αν κάτι μας ασχημίζει δεν είναι τα χρόνια, αλλά η ζωή… κι άλλο τόσο, πάντως, μπορεί να μας ομορφύνει! Μπορούμε, με τη σοφία των εμπειριών που μας προσθέτει ο πανδαμάτωρ, να γίνουμε γλυκείς, επιεικείς, συμπονετικοί και ν’ αφήσουμε περισσότερο χώρο στην αγάπη!

Αφού διευθετήθηκε και αυτό, ας προχωρήσουμε στο… προκείμενο!

4 χρόνια πριν

Οι περισσότερες απόφοιτες της χρονιάς μου, έχουμε ξαναβρεθεί στα social media. Άλλες παντρεμένες, με παιδιά ή χωρίς, χωρισμένες, ξαναπαντρεμένες, ελεύθερες, πολύ ή λιγότερο επιτυχημένες στον επαγγελματικό τους χώρο, χαρωπές νοικοκυρές, ακτιβίστριες (απ’ όλα έχει ο μπαξές!) Άλλες με φωτογραφίες προϊστορικών χρόνων κι άλλες με πρόσφατες (από «καλλιτεχνικές» διά χειρός Photoshop μέχρι αρετουσάριστες, σε σημείο να λες «κάτι μου θυμίζει… αλλά τι;»)
Κι αποφασίσαμε να συναντηθούμε και να θυμηθούμε τα παλιά!
Μεταξύ μας, έχω την αίσθηση ότι ελάχιστες ήμασταν που θέλαμε να θυμηθούμε τα παλιά! Οι περισσότερες ενδιαφέρονταν να μάθουν τα… καινούργια και να «ψωνίσουν» τροφή για κουτσομπολιό μηνών, το οποίο προφανώς και θα εμπλουτίσουν συν τῷ χρόνῳ!

Τη διοργάνωση της συνάντησης, ανέλαβε παλιά συμμαθήτρια, της οποίας η μεγαλύτερη επιτυχία της ζωής της ήταν ο πλούσιος γάμος της! Προσωπικότητα αθόρυβη η ίδια, επιβεβαίωσε περίτρανα τα περί σιγανών ποταμακίων.
Φυσικά, ο τόπος συνάντησης θα έπρεπε να είναι του δικού της class (ααχ!, εδώ το ‘χα να γράψω κάτι ακόμη, αλλά ας μη ρίξω το επίπεδο), αδιαφορώντας αν όλες οι υπόλοιπες ή έστω κάποιες από αυτές θα μπορούσαν να αντεπεξέλθουν στην επιλογή του μενού με σολομό, γαρίδες και άλλα, τα οποία ντρέπομαι να γράψω την εποχή ετούτη που διανύουμε…

♦ ♦ ♦

Την καθορισμένη ημέρα και ώρα, αρχίσαμε να καταφθάνουμε σε γνωστό χώρο, στα ΒΠ, μία–μία ή και δυο–τρεις μαζί (αναλόγως των επαφών που είχαμε διατηρήσει όλον αυτόν τον καιρό).
«Για το τραπέζι της κυρίας Τάδε», είπα με ύφος συνωμοτικό –κάτι σαν «την Παπαρήγα την καλή!»–, η «αρχηγός» του… γκρουπ των τεσσάρων που είμαστε κολλητές με ή χωρίς «συνάντηση αποφοίτων».
(Άσχετη παρατήρηση εδώ: η γράφουσα έχει κατορθώσει να γκρουπάρει τις κολλητές: άλλες απ’ το σχολείο, άλλες από το πανεπιστήμιο, άλλες από τους εργασιακούς χώρους!)

Ο καλός άνθρωπος που είναι αναγκασμένος να βγάζει το ψωμάκι του ντυμένος σαν λόρδος, μας οδήγησε στο τραπέζι.
Η κυρία Τάδε μας κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω, με το αιωνίως–μισοκοιμισμένο–ύφος της (το είχε απ’ τη γέννα, δεν το απέκτησε με το γάμο!) και με μια ηλίθια απορία ζωγραφισμένη στο φιλντισένιο της πρόσωπο!
Προνοητική ούσα, είχα εφοδιαστεί με φωτογραφίες–σουβενίρ απ’ τα σχολικά χρόνια, τις οποίες (σοφά!) σκέφτηκα να χρησιμοποιήσω ἐν εἴδει ταυτότητος!
Me, Natasha! Να–τάσ–σα! (Λό–λα, να έ–να μή–λο!) You, Τσίτα, me Τάρζαν!
Το απόλυτο κενό!

Στο μεταξύ, οι υπόλοιπες μάς είχαν αναγνωρίσει κι είχαν σηκωθεί για τους απαραίτητους ασπασμούς! Α, ναι! Κι εκείνα τα υποκριτικά – αηδιαστικά: «αααχχχ! Δεν άλλαξες καθόλου, βρε! Ίδια, ίδια, ί–δια είσαι!» (Ίδια δεν ήμουν. 29 χρόνια μεγαλύτερη από την τελευταία μέρα που βρεθήκαμε όλες μαζί, ταυτοχρόνως, στον ίδιο χώρο, ήμουν… όπως κι εκείνες, άλλωστε).
Μαζευτήκαμε, όλες κι όλες, καμιά εικοσαριά, βία–βία εικοσιδύο.
Pas mal!

Εκεί, όπως καθόμασταν κι είχαμε πλήρη ορατότητα, συνειδητοποίησα πως κάτι δεν πήγαινε καλά τόσην ώρα. Κάτι απροσδιόριστο αλλά τόσο κραυγαλέο, που ήταν αδύνατον να μη γίνει αισθητό! Κλώτσησα με τρόπο την, εκ δεξιών μου, Έλενα. Σκυμμένες, όπως ήμασταν, πάνω από τα πιάτα μας, κοιταχτήκαμε κλεφτά, και ξεσπάσαμε σε γέλια. Πνιχτά, στην αρχή, αλλά πόσο ν’ αντέξει ο άνθρωπος;
Τριγύρω, περίπου δώδεκα χαμόγελα του Τζόκερ, καμιά 15αριά κεφάλια στο ξανθό το σαντρέ του αμμοχάλικου, γύρω στις δέκα κατάλευκες, αψεγάδιαστες οδοντοστοιχίες και 29 κατασκευαστές πλυντηρίων μας κοιτούσαν με απορία (μην μετράς άδικα, κάποιες πληρούσαν και τα τρία!) και με σχετική δυσφορία στη συνέχεια!
Η εξ ευωνύμων μου, Γεωργία, να προσπαθεί να με επαναφέρει στην τάξη (και στα σύγκαλά μου!), «Μη μιλήσεις, θα γίνει μακελειό!»

Στο μεταξύ, οι υπόλοιπες είχαν πάψει ν’ ασχολούνται μαζί μας και συνέχισαν την κουβέντα τους. Από τα πηγαδάκια, έφταναν στ’ αυτιά μου διάσπαρτες φράσεις:

«Είμαστε η τελευταία προβληματισμένη γενιά!». Η Τίτη. Που εν συνεχεία βύθισε μια μπουκιά από το φιλέτο της, πίσω από τη λαμπερή οδοντοστοιχία της.

«Δε βλέπεις, παιδί μου; Δεν υπάρχει παιδεία, πολιτισμός… Εμείς μεγαλώσαμε με Χατζιδάκι, με Ελύτη, με Λαμπέτη, με Χορν… σήμερα, τι να δει κανείς; Τον Σεφερλή;» Η Πένυ. Δεν διαφωνώ, πλην όμως η ίδια δεν έχει αφήσει παράσταση για παράσταση της Ντενίση!

«Πού θα πάτε φέτος; Εμείς ευτυχώς, μέσα του άλλου μήνα, παραλαμβάνουμε το νέο σκάφος! Το άργησαν, οι αχρείοι, αλλά τέλος πάντων…» [Άσε μας, κουκλίτσα μου!]
«Κορίτσια, να έρθετε οπωσδήποτε στο τουρνουά! Συμμετέχει κι η μικρή μου, φέτος! Και με αξιώσεις, μάλιστα!» [Άσε μας, μπουκλίτσα μου!]

«Λούσυ μου, δεν έχεις αλλάξει καθόλου, ειλικρινά! Παιδούλα, παιδούλα!»
(«Παιδούλα», ναι, πλην όμως δεν ήταν η Λούσυ, αλλά η Ζωή! Στα σχολικά μας χρόνια, υπήρχε μια σχετική ομοιότητα, όχι όμως σε βαθμό να τις μπερδεύουμε!)
Η… original Λούση, χαμογελούσε με συγκατάβαση. Ή, τουλάχιστον, προσπαθούσε να χαμογελάσει! Βλέπεις, μετά το botox, τόσο εκείνη, όσο και η Ζωή… πράγματι είχαν γίνει ολόιδιες!
Δυο κατάξανθες γυναίκες δίχως ηλικία, με παγερό, μόνιμο χαμόγελο (το ίδιο που έκανε την Κάρλα Μπρούνι να μοιάζει με σκίουρο!)

♦ ♦ ♦

Είμαστε η πρώτη –εν Ελλάδι– γενιά του botox!
Γυναίκες λίγο πριν–λίγο μετά τα 50 που, από τη σεμνοτυφία και την καταπίεση των ’70s – early ’80s, περάσαμε στο illustration του lifestyle, στην ευζωΐα και την υπερκατανάλωση των ’90s… και κάπου εκεί μείναμε, πιστεύοντας ότι η ζωή δεν έχει πίσω, αλλά ούτε και μετά. Ότι κάθε μέρα θα ‘ναι απλώς ένα βελτιωμένο, καλύτερο σήμερα.
Είμαστε μια γενιά ψιλομπάσταρδη! Από τη μια με τα οράματα για υψηλού επιπέδου μόρφωση και ισότιμη επαγγελματική σταδιοδρομία με τους άντρες κι από την άλλη με το σύνδρομο της Σταχτοπούτας και το… κυάλι για τον γαμπρό τον καλό ή και τον πλούσιο γάμο που θα μας εξασφάλιζε μια ζωή άνετη, στη χειρότερη περίπτωση σαν αυτή που περνούσαμε στο πατρικό μας.

Α, όχι! Όχι! Αυτές οι μούμιες με τα φουσκωμένα μάγουλα, χείλη, στήθη… δεν είναι, δεν μπορεί να είναι συνομήλικές μου!
Δεν μπορεί να μοιραστήκαμε το ίδιο θρανίο, να διαβάσαμε από το ίδιο βιβλίο όταν μία από τις δυο μας ξεχνούσε το δικό της, δεν μπορεί να δαγκώσαμε το ίδιο σάντουιτς, δεν είναι δυνατόν να σφίξαμε η μια τα ιδρωμένα χέρια της άλλης λίγο πριν το «καλή επιτυχία!» και το κλείσιμο του ματιού και δευτερόλεπτα μετά «Ζήτημα 1ον… Α)…».
Δεν μπορεί η Φλώρα, με το ριγέ ανώνυμο μακό στην ξεθωριασμένη φωτο, να είναι η γυναίκα με το LK Bennett clutch των 400 ευρώ, ούτε η Μάρα με τα μαύρα, βελούδινα μάτια, εκείνη που μ’ αντικρίζει με το καταπράσινο βλέμμα των φακών της!

Γυρίζω με τρόπο το κινητό μου στο αθόρυβο, κλωτσάω και την Έλενα και τη Γεωργία ενώ ταυτόχρονα ρίχνουμε μια ματιά γεμάτη νόημα, στην ακροβολισμένη Κατερίνα!
Εν συνεχεία, με τα handsfree–σε–σύνδεση–με–την–τσάντα–μου, άρχισα να παίρνω διάφορες εκφράσεις αγωνίας και να μιλώ (στο πουθενά!) χαμηλόφωνα. (Είδες ο… Μάρκος Μπότσαρης;)
Όταν σιγουρεύτηκα ότι με είχαν δει όλες, έσκυψα μια στη Γεωργία, μια στην Έλενα (η Κατερίνα να μη χάνει φάση για φάση!) «την κάνουμε!», ψιθύρισα.
«Οπωσδήποτε!», η μια, «μα είναι δυνατόν; Φυσικά!», η άλλη.
«Μας συγχωρείτε, συνέβη κάτι έκτακτο!»
«Θα έρθω κι εγώ!», η… ακροβολισμένη!
Αφήσαμε τον οβολό μας (περί τα 300 ευρώ και οι τέσσερις!) στη διοργανώτρια κυρία Τάδε, χαιρετήσαμε βιαστικά και τις αφήσαμε να συνεχίσουν το δείπνο τους… Εκείνες, ανενόχλητες από εμάς, κι εμείς, ν’ αναπνέουμε καθαρό αέρα και να χασκογελάμε…

…σαν δεκαπεντάχρονες!

Τελειώσαμε τη βραδιά μας ξυπόλυτες, στην παραλία της Νέας Μάκρης, με πορτοκαλάδες(!) από το περίπτερο, και μουσική που ερχόταν απαλά στ’ αυτιά μας από το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου…


Πρώτη δημοσίευση: 22 Ιουλίου 2013 στο παλιό ιστολόγιό μου: «P.ink Melani»

Advertisements

35 thoughts on “Η γενιά του botox

  1. Λοιπόν, θα τις υπερασπιστώ τις botοxαρισμένες. Είναι τόσο δύσκολο να σταθείς σε συγκεκριμένους κύκλους της κοινωνίας με ρυτίδες. Και τα χαμόγελα τζόκερ είναι περισσότερο αποδεκτά από εκείνα με τις ρυτίδες. Πόσες γυναίκες, χωρίς κοινωνική ζωή, από τη δουλειά στο σπίτι κι από το σπίτι στη δουλειά, τρομοκρατούνται μόλις πάρουν δυο κιλά;
    Βέβαια, είναι άλλο το να μην μπορείς να αντισταθείς και άλλο να αντιμετωπίζεις σαν κατώτερους εκείνους που το κάνουν…
    Πάντως, δεν θα μπορούσα να σε φανταστώ αλλιώτικη σε μια τέτοια συνάντηση!
    Σε μια παρόμοια κατάσταση καταλήξαμε με δυο φίλες να πίνουμε μιλκσέικ σε μια παιδική χαρά τα μεσάνυχτα!
    Καλή εβδομάδα, Νατασσάκι! ♥

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Θαυμάσια επιλογή, η παιδική χαρά!🤗

      Χμ! Μάλλον κάπου «χάνουν» αυτοί οι κύκλοι που δεν αποδέχονται τις ρυτίδες! Διότι, εκτός από τις (ας μου επιτραπεί η έκφραση και, νομίζω δεν είμαι υπερβολική) «σουσούδες», υπάρχουν κι άλλες «παλιές συμμαθήτριες», δύο εξ αυτών «γόνοι» (πολύ γνωστών) εφοπλιστικών οικογενειών, οι οποίες δεν έχουν πειράξει τίποτα πάνω τους, είναι πολύ προσγειωμένες, πολύ απλές, συχνά «τσαλακωμένες» στις φωτογραφίες τους, προσιτές και καθόλου σνομπ. Το αστείο – παράδοξο; Πάντα έτσι ήταν!

      Δεν ξέρω, έχω την αίσθηση ότι, άτομα που τρομοκρατούνται με 1–2 παραπανίσια κιλά ή με 2-3 ρυτίδες και σπεύδουν για «επισκευή», αφενός είναι ανασφαλή κι αφετέρου παρουσιάζουν (σοβαρές) ενδείξεις νεοπλουτισμού. (Ξέρεις: «δεν ανήκα εδώ που ανήκω και για ν’ αποδείξω ότι εδώ είναι η θέση μου, πρέπει να φτιάξω εικόνα με ό,τι μού βρίσκεται διαθέσιμο!)

      Την καλησπέρα μου και πολλά φιλιά!❤

      Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Το δικό μου τελευταίο ρεγιούνιον, μου έδωσε ενέργεια για την υπόλοιπη ζωή μου και εξηγούμαι:
    Κατ’ αρχάς το σχολείο μας, ήταν/είναι στα β’ προάστια άρα και η συνάντηση δεν μπορούσε να είναι αλλού… χιχιχχι! Επίσης το σχολείο ως μικτό είχε και αγόρια άρα και έρωτες και εδώ έρχεται η τεράστια χαρά που πήρα, έστω μετά από δυο γάμους και τρια παιδιά:
    Η ίδια πήγαινα στο Κλασσικό που βασικά είχε πιο πολλά κορίτσια αλλά είχε και δυο μέλλοντες πολιτικούς, ο ένας (και κούκλος!) έγινε κάποιο φεγγάρι και υπουργός της δεξιάς, ο άλλος βουλευτής της κεντροαριστεράς, ένας άλλος πάλι έγινε εξαιρετικός γυναικολόγος και φανατικός ΝΔ! 😛
    Στο ρεγιούνιον που λέτε, όλες ήταν 100 % αναγνωρίσιμες και αν είχαν κάνει πλαστικές αυτές ήταν άψογες (τα μπότοξ τότεςςςςςςςςςς δεν τα ξέραμε!), αλλά τα αγόρια Αχ! εκτός από μερικά παραπανίσια κιλάκια ήταν μια χαρά και εδώ φτάνω στο κλου, ο ωραιότερος της παρέας, μου ομολόγησε πως όλα αυτά τα χρόνια του σχολείου ήταν ερωτευμένος μαζί μου! Και η απάντηση μου:
    -Γιατί δεν έριξες «σήμα»;
    – Ντρεπόμουν! Τι κρίμα σκέφτηκα θα μπορούσαμε να τα είχαμε «φτιάξει»!!! 😉
    Πολύ την ευχαριστήθηκα Αναστασία μου τη δική σου ρεγιούνιον και ένας λόγος παραπάνω γιατί μου θύμισες από που επίσης μπορούμε να παίρνουμε τα πάνω μας! 😀

    ΑΦιλάκια με πολλά πολλά χαμόγελα καρδιάς! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Το σχολείο–ΒΠ / reunion ΒΠ είναι ικανή αλλά όχι κι αναγκαία συνθήκη (πάντως στη δική μας, ίσχυαν και τα δύο, όπως και στη δική σας).

      Ο ωραίος της παρέας (σας), πράγματι, την έκανε την έκπληξη (μόνο που άργησε κάποια χρόνια. «Αν»… τότε, άραγε «πώς;»… τώρα; Ποιος ξέρει…)

      Εμείς, τέτοιες… συγκινήσεις δεν θα μπορούσαμε να έχουμε, δεδομένου ότι υπήρξαμε αποκλειστικά θηλέων (δεν το πρόλαβα μεικτό).

      Στεφανία μου, πολύ δροσερή η πινελιά της δικής σας συνάντησης!
      Να είσαι καλά και εύχομαι να ‘ναι ευχάριστα αποκαλυπτικές και (οι) επόμενες!

      Φιλιά πολλά και την καλησπέρα μου!❤

      Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Κατ’ αρχήν Νατάσσα να πω ότι, εκτός των άλλων προτερημάτων σου, βλέπω εδώ και ένα υπέροχο χιούμορ στη γραφή σου αλλά και στην ψυχή σου. Το βλέπω γραμμένο να εκφράζεται και να διαχέεται σαν την απαλή δροσερή αύρα και να φέρνει χαμόγελα.
    Διάβασα δις σε πρώτη φάση το θέμα σου, πρώτα σε μένα και μετά φωναχτά στη γυναίκα μου και ομολογώ θα το ξανακάνω. Το χαρήκαμε πάρα πολύ και μάλιστα θα έλεγα στέκεται σαν ένα υπέροχο ευθυμογράφημα που αντανακλά όμως με μεγάλη πιστότητα ένα κομμάτι της σύγχρονης ζωής μας.
    Πάμε στη συνέχεια τώρα:
    Στα 57 μου χρόνια έφυγα σε σύνταξη από τον Τραπεζικό χώρο. Όπως καταλαβαίνεις είχα άμεση επαγγελματική σχέση και με γυναίκες συναδέλφους της ηλικίας του ευθυμογραφήματός σου.
    Και όπως επίσης θα αντιλαμβάνεσαι, ξέρεις δα τι γίνεται στις τράπεζες, ελάχιστες (καλή ώρα σαν εσένα και τις φίλες σου στην Ν. Μάκρη ) ήταν έξω από τον κανόνα της γενιάς του ….botox.
    Κάποια στιγμή αναρωτήθηκα γιατί οι άνθρωποι γίνονται σε αυτήν την ηλικία πλαστικοί….! τους βλέπεις σε τέτοιους δα χώρους illustration. Λένε και τις ειδήσεις άλλωστε κάτι στόματα τόσο λευκά που λες και δούλεψε spay χλωρίνης στα δόντια σου. Τόσο ψεύτικοι. Τόσα ψεύτικα κλισέ χαμόγελα.
    Δυστυχώς αυτή η αντίληψη αρχίζει Νατάσσα και κατεβαίνει και στις νεώτερες γενιές.
    Μου έδωσες μια καλή έμπνευση να γράψω κάτι πάνω σ αυτό γιατί το ζούσα χρόνια.
    Με λίγα λόγια έχεις δίκιο στην αισθητική σου. Συμφωνώ στη σκέψη σου.
    Και μένω γοητευμένος από την φρεσκάδα του λόγου σου σε ένα θέμα που σκιαγραφεί κάτι σημαντικό στη ζωή και στις σχέσεις μας.
    Καλή βδομάδα.

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Γιάννη μου, καταρχάς να σε καλωσορίσω, διότι με τη χαρά που πήρα από το σχόλιό σου στο casting, παρέλειψα να το κάνω!

      Τις ευχαριστίες μου, τόσο για τα καλά σου λόγια όσο και για τη διπλή ανάγνωση!

      Κοιτούσα, τις προάλλες, τις φωτογραφίες για το «casting» και παρατηρούσα πόσο ανεπιτήδευτοι ήταν (σε σχέση με τους σημερινούς) οι ηθοποιοί «εκείνης της εποχής», ακόμη και στις στημένες φωτογραφίες τους. Ειδικά οι γυναίκες, με τις όποιες «ατέλειες» (ως τέτοιες θα τις χαρακτήριζαν, σήμερα), δηλαδή… όπως είναι ένα καθ’ όλα υγιές, νεανικό κορμί.

      Το κακό είναι, όπως πολύ σωστά επισημαίνεις, ότι αυτή η αντίληψη έχει περάσει για τα καλά στις νεώτερες γενιές. Θα ‘λεγε κανείς ότι οι νέοι είναι αποκομμένοι από την πραγματικότητα, από τους ανθρώπους που ζουν και κινούνται γύρω τους, ανάμεσά τους και θεωρούν «ομορφιά» ό,τι πλασάρεται μέσω της εικόνας (των μέσων, ηλεκτρονικών και μη).
      Υπήρξαν συμμαθήτριες της κόρης μου που πήγαιναν κάθε μέρα στο σχολείο άψογα μακιγιαρισμένες ενώ το «φαινόμενο» παρατηρείται και στο πανεπιστήμιο (κάποιες, την ώρα της παράδοσης, βγάζουν το καθρεφτάκι και το… κραγιόν και «διορθώνουν» το μακιγιάζ τους!)

      Α! Στον τραπεζικό χώρο (για μια δωδεκαετία ήμουν κι εγώ εκεί) γίνεται πασαρέλα! Οι άντρες, βέβαια, είναι –εδώ και χρόνια– πιο απλοί (παλαιότερα δεν υπήρχε περίπτωση να δεις άτομο χωρίς κοστούμι / γραβάτα) αλλά οι γυναίκες… δίνουν ρεσιτάλ!
      Θα ‘ναι πολύ ενδιαφέρον, πράγματι, να γράψεις αυτό που έχεις στο μυαλό σου!

      Να είσαι καλά!
      Σε καλησπερίζω και σε φιλώ!

      Μου αρέσει!

      1. Ευχαριστώ για το καλωσόρισμα Νατάσσα μου. Καλά το τι γίνεται στα Πανεπιστήμια με τον …γυναικείο φοιτητόκοσμο άστο μην το σχολιάσουμε. Εδώ γίνεται στα Λύκεια.Σε μια κοινωνία που προάγει το «φαίνεσθαι» από το «είναι» εξυπακούεται ότι θα φτάσουμε σε τέτοιες συμπεριφορές.
        Να είσαι καλά και σε ευχαριστώ για τα λόγια σου. Το κρατώ το θέμα για τα περαιτέρω.

        Αρέσει σε 1 άτομο

  4. Βρε καλά κάνω εγώ και δεν πηγαίνω σε ριγιούνιονς! Αν και είμαι νοσταλγικός άνθρωπος, το μοναδικό άτομο που έχω συνδέσει έντονα με το σχολείο και θέλω να το έχω μέσα μου, εξακολουθώ να το βλέπω! 🙂 Πάντως εδώ στα δεδομένα της μικρής μου πόλης δεν νομίζω να υπάρχει τέτοιο θέμα με μπότοξ και λοιπές πλαστικές!
    Απορώ πως άντεξες και όσο άντεξες! ☺
    Την καλησπέρα μου Νατασάκι! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Στις μικρότερες πόλεις, ίσως υπάρχει και μια σχετική συναναστροφή (έστω, ένα «εξ όψεως» πότε–πότε) και μπορεί κάπως να καταλαγιάζει η νοσταλγία.
      Το σημαντικό είναι που έχεις κρατήσει την επαφή με το άτομο που σε ενδιαφέρει, ούτως ή άλλως ό,τι έχουμε ζήσει, όλες μας οι αναμνήσεις είναι στο μυαλό μας και τις ανασύρουμε οποτεδήποτε θέλουμε, άφθαρτες κι ανέγγιχτες από το χρόνο.

      (Και σιγά μην ξαναπήγα! Είπαμε, όρια έχουν κι οι αντοχές!)😇

      Σ’ ευχαριστώ πολύ, Αριστέα μου!
      Την καλησπέρα και τα φιλιά μου❣

      Αρέσει σε 1 άτομο

      1. Καλησπέρα Νατασάκι μου! Με πιάνεις σε διάλειμμα …οπότε είμαι λίγο «διαθέσιμη» .
        Κοίταξε να δεις. Θα περίμενε κανείς ότι σε μια μικρή σχετικά πόλη (γιατί μεγάλη δεν την λες με τίποτα) όπως η πόλη μου, θα συναντούσα συχνά, έστω κι από μακριά, πρώην συμμαθητές/τριες. Το εντυπωσιακό είναι όμως πως μόλις 1-2 χρόνια συναντώ τυχαία στο δρόμο παλιούς συμμαθητές (άσε που πρέπει οι ίδιοι να μου μιλήσουν- λες και τους έχω διαγράψει τους περισσότερους από τη μνήμη!) Δεν έχω θέμα να τους χαιρετίσω! Αλλά μέχρι εκεί! Ανακατεύομαι στην ιδέα ότι οι πρώτες ερωτήσεις είναι α) έκανες οικογένεια και β) πέτυχες επαγγελματικά; Και στα δύο παίρνω κάτω από τη βάση και κόβομαι επιτοπίως! Πραγματικά θα προτιμούσα την ερώτηση …»βρήκες το δρόμο για την αυτοπραγμάτωσή σου ;» Πώς περνάς; Ποια τα ενδιαφέροντά σου;
        Άσε που καμαρώνω που δεν έχω αλλάξει στην όψη. Λίγες ρυτίδες, λίγες άσπρες ( γιατί σπανίως βάφω μαλλί) σίγουρα 10+ κιλά από το σχολειό…πάντως όχι. Δεν έχω αλλάξει καθόλου στο πρόσωπο. Φυσιολογική φθορά, για την οποία καμαρώνω κιόλας! ( ό,τι δεν μπορώ να αλλάξω, το αποδέχομαι! καλή άμυνα αυτή!)
        Το πρόσωπο που συναντώ ακόμα είναι ο πρώην άντρας μου! Δεν είναι υπέροχο; Το σχολείο για μένα ταυτίστηκε με τις κοπάνες, τα ραβασάκια , την 5ήμερη, την απόλυτη ξεγνοιασιά και γιατί όχι; Την ευτυχία!
        Φιλιά πολλά! 🙂

        Αρέσει σε 1 άτομο

        1. Πόσο δίκιο έχεις που «ανακατεύεσαι» με αυτού του είδους τις ερωτήσεις!
          Δεν πιστεύω ότι γίνονται από ενδιαφέρον διότι, σ’ αυτή την περίπτωση, θα ήταν «είσαι καλά; Περνάς καλά;» και ναι, κάτι σχετικό με το αν έχεις βρει το δρόμο σου, όπως εσύ τον ονειρευόσουν.
          (Εκνευρίζομαι κι εγώ όταν, έχοντας πει ότι έχω χωρίσει, ακούω κάτι σαν «αχ, καημένη…», συνοδευόμενο από το ανάλογο ύφος «έκοψε η μαγιονέζα και μου ‘μεινε το dressing σφενδάμου στη μέση!»)
          Στο πρόσωπο… ίδιο ξινό ήμουν τότε και τώρα, τα μήκη στο μαλλί ανεβοκατεβαίνουν, κάποιες άσπρες έχουν κάνει την εμφάνισή τους, οι μαύροι κύκλοι έχουν γίνει ίσως λίγο εντονότεροι αλλά κι εγώ είμαι της φυσιολογικής φθοράς για την οποία, επίσης καμαρώνω!

          Είναι υπέροχο και συναρπαστικό, ειδικά όταν υπάρχει αυτό το πολύ ιδιαίτερο «γαϊτανάκι» αναμνήσεων!

          Φιλιά πολλά, καλή συνέχεια!❤

          Αρέσει σε 1 άτομο

  5. Αχ, σαν το Αριστάκι κι εγώ: Δε πηγαίνω σε ρεγιούνιονς! (Το πρώτο μάλιστα το οργάνωσαν 4-5 χρόνια αφότου τελειώσαμε το σχολείο! Δηλαδή έλεος!) Βέβαια, πάντα τυχαίνει κάτι να έχω, κυρίως επαγγελματικό, αλλά αν ήθελα να το ακυρώσω για να πάω σε τέτοιες συναντήσεις, υποθέτω πως θα το έκανα! Αλλά δεν… … …!
    Η αλήθεια είναι πως όσα άτομα θέλω να τα βλέπω και να έχουμε επαφές, έχω καταφέρει να τα έχω στη ζωή μου. Άσε που με αρκετούς από αυτούς έχουμε βρεθεί σε εκδηλώσεις! *Τώρα που το σκέφτομαι έχω παραβρεθεί ως «events pro» (μπουαχαχχαχαχαχα!) σε γάμους και βαπτίσεις πολλών εξ αυτών!
    *Ρε ‘συ, πολύ θα ήθελα να είμαι από καμιά μεριά να σε έβλεπα! Η απολαυστικότατη περιγραφή σου, με κάνει να θέλω τρελά να βρεθώ σε αντίστοιχο σκηνικό και να παρακολουθώ τις αντιδράσεις σου!
    Πάντως, την καλύτερη δουλειά κάνετε! Μαζί σας!
    *Άσε που αν ήμουν εγώ στη θέση σου και εβλεπα γαρίδες και λοιπά θαλασσινά πλάσματα (!) το πιο πιθανό θα ήταν να έχω φύγει από το τραπέζι!
    Τί ντεκαντάνς!!!!!!!!
    😉
    ΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΜΟΥΤΣ, κούκλα μου! Καλή εβδομάδα!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Όπως έγραψα και στην Αριστέα, το σημαντικό είναι που έχει κρατηθεί η επαφή με τα άτομα που «τα βρίσκετε».
      Είναι, πάντως, πολύ ενδιαφέρον το να είσαι η επαγγελματίας πίσω από τα «σημαντικά γεγονότα» της ζωής κάποιων από τα άτομα που υπήρξαν συμμαθητές/συμμαθήτριές σου! Κάποιους θα τους είχες ήδη ψυχολογήσει, κάποιων άλλων τις… χάρες θα τις ανακαλύπτεις τώρα, ανάλογα με το τι και πώς το φαντάζονται και το ζητούν!

      Εεχμ! Κοίτα… στις γαριδούλες (και λοιπά θαλασσινά πλάσματα) δεν λέω όχι, αλλά υπό προϋποθέσεις: διαφορετικό περιβάλλον και (οπωσδήποτε) άλλη παρέα!

      Σ΄ευχαριστώ πολύ, Γιάννα μου!
      Πολλά φιλιά!❤

      Μου αρέσει!

  6. Νατάσα μου, έκανες άριστα που έφυγες από το reunion. Πολύ μου αρέσει η ιδέα της ξυπόλητης παρέας με την πορτοκαλάδα δίπλα στη θάλασσα. Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί οι γυναίκες παραμορφώνουν έτσι τον εαυτό τους. Ακόμη και το βάψιμο στο μαλλί δεν καταλαβαίνω, αλλά ΟΚ, άντε να το αποδεχτώ. Ευτυχώς δεν έχω Fb, δεν ασχολούμαι με κοινωνικά δίκτυα και έτσι τη γλιτώνω, δε με βρίσκουν και δεν με καλούν. Η μοναδική φορά που πήγα σε reunion ήταν δυο χρόνια μετά που τελείωσα το λύκειο (το τέλειωσα το 1988) αλλά βαρέθηκα τόσο πολύ με τις ανούσιες συζητήσεις που έφυγα σε λιγότερο από μία ώρα προσποιούμενη ότι είχα ανειλημμένη υποχρέωση που δεν μπορούσα να αναβάλλω (το 1990 δεν υπήρχαν κινητά). Ναι, είμαστε η τελευταία γενιά που πρόλαβε το πολυτονικό και τις ποδιές (καταργήθηκαν το 1981 όταν πήγα στο γυμνάσιο) αλλά δυστυχώς είμαστε και η πρώτη γενιά του botox. Ελπίζω τελικά να μη μείνουμε έτσι στην ιστορία. Σε φιλώ, φίλη μου.

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Κατά του βαψίματος μαλλιού κι εγώ, Mia μου!
      (Ξεχνιέται, άλλωστε, το τι είχα τραβήξει στο «πάμε για μαλλί»;!)

      Άλλο θέμα, αυτό, με τις ανούσιες συζητήσεις! Αναρωτιέται κανείς αν είναι από αμηχανία ή από αδυναμία ν’ ασχοληθούν με οτιδήποτε άλλο πιο ουσιώδες…

      Στην ιστορία, φοβάμαι ότι θα μείνουμε ως μια γενιά επίπεδη (στην καλύτερη περίπτωση. Στη χειρότερη, υπάρχουν πολλά ράμματα, δυστυχώς…)

      Σ΄ευχαριστώ πολύ, είναι πολύ κοντινές (και άρα μού είναι πολύ οικείες) κι οι δικές σου «πινελιές»!

      Φιλάκια πολλά!❤

      Μου αρέσει!

  7. Σήμερα θα είμαι σκληρή και ανάλγητη.
    Αρχικά να πω ότι σιχαίνομαι τα ριγιούνιον και, εννοείται, δεν έχω πάει ποτέ!
    Αυτές που τις ήθελα στη ζωή μου, τις κράτησα και βλεπόμαστε τόσο συχνά, όσο μας επιτρέπουν οι χιλιομετρικές αποστάσεις, ελπίζοντας σε καθημερινή παρέα μαζί τους (όπως πριν μεταναστεύσω), εάν και εφόσον ο ΣΥΡΙΖΑ κόψει κι άλλο την σύνταξη του κ. Μήτσου, οπότε και θα συναινέσει (ο κ. Μήτσος) να επιστρέψουμε στο ιδιόκτητο (αμέ, έχω και ιδιόκτητο) πατρικό μου, στας Αθήνας, καθώς δεν θα περισσεύουν χρήματα για να νοικιάζουμε σπίτι στο ειδυλλιακό Άργος!
    Επίσης να πω ότι οικτίρω όλες αυτές τις γυναίκες που καταφεύγουν σε επεμβάσεις του είδους, διότι αδυνατούν να δεχτούν τις όποιες αλλαγές επάνω τους. Ναι, είναι δικαίωμά τους να φροντίζουν για την ομορφιά τους, όπως εκείνες επιλέγουν, αλλά εγώ τις οικτίρω.
    Δεν θα έκανα ποτέ κάποια επέμβαση για να διώξω τον χρόνο από πάνω μου.
    Διότι να την βράσω την τσιτωμένη μούρη, όταν πονάνε τα λουμπάγκα μου και τα γόνατά μου κάνουν χρίτσι- χρίτσι!
    Άλλωστε η Έλενα η Ρουμπινστάιν δίδασκε ότι τις ρυτίδες δεν θα τις αποφύγουμε τελικά και το μόνο που έχουμε να κάνουμε γι αυτές, είναι να φροντίσουμε να χαμογελάμε, για να πάρουν το σωστό σχήμα!
    Ακόμα, να προσθέσω ότι σε περνάω 6 χρόνια!
    Τελειώνοντας θέλω να πω ότι κλαίω από τα γέλια με την «Παπαρήγα την καλή»! Πού το θυμήθηκες! Εύγε!

    Αυτά τα καλοσυνάτα από εμένα, τη μελιστάλαχτη αρτίστα, σήμερα!
    Αποστέλλω ασπασμούς και εύχομαι καλή εβδομάδα!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Bonjour, Αρτίστα μου!

      Τις σιχαίνομαι όσο δεν πάει, αλλά αν δεν είχα την εμπειρία, πώς θα είχα γράψει για την εν λόγω «γενιά»; ΜΕ λες;
      (Αν το είχα γράψει σήμερα, ίσως να μου αρκούσε, τελικά, το υλικό από το fb… μόνο που στην περίπτωση αυτή δεν θα μπορούσα να διακρίνω εάν οι φωτο είναι αποτέλεσμα botox, lifting ή φίλτρων). Να σημειώσω εδώ, ότι το πιο πολύ γέλιο πέφτει όταν βλέπω μια, εντελώς ρετουσαρισμένη φωτογραφία (και δεν εννοώ μόνο σε χρώμα ή φωτισμό) να συνοδεύεται από το hashtag: #nofilter!

      Θα συμφωνήσω με την Έλενα!

      (Ε, δεν ξεχνιέται η… Αλέκα!)

      Τους ασπασμούς και την καλημέρα μου!❤

      ΥΓ. Μελάκι για τη μελιστάλαχτη… κερασμένο!

      Αρέσει σε 1 άτομο

      1. Ένα δίκιο το έχεις. Αν δεν είχες πάει, δεν θα μαθαίναμε τα νέα και δεν θα είχα και την ευκαιρία να ξεδιπλώσω αυτή την τόσο ευαίσθητη και καλοσυνάτη πλευρά του εαυτού μου!

        Η Αλέκα δεν ξεχνιέται, αλλά εγώ είχα ξεχάσει το επεισόδιο των Απαράδεκτων με «την Παπαρήγα την καλή» και πολύ το ευχαριστήθηκα που μου το θύμισες!

        Λίγο μελάκι, θα το πάρω. Ευχαριστώ!

        Αρέσει σε 1 άτομο

        1. Και μια και το έφερε η κουβέντα, τι είναι αυτό που εμφανίζεται στο βλογ σου κάθε φορά που μπαίνω, είτε από το πισί είτε από το τάμπλετ του νεαρού απόγονού μου;
          Κάτσε να σου το δείξω:
          https://photos.google.com/share/AF1QipOshkgjF6IA-XoeBqkh0wfRTZTB_juew2HZPXmPrtVIN51VZf9CNOVENlFhkt7AIA?key=RUJYN3lhZDBsUkRuR1pIaUpKZ0dxeGstRWFDSXBB
          Ελπίζω να φανεί η φωτογραφία…

          Αρέσει σε 1 άτομο

          1. A, ναι… Χθεσινό «φρούτο»! Πρωτοβουλία του WordPress (στους free λογαριασμούς, «κοτσάρει» και διαφημίσεις / κ.ά. και σκέφτομαι σοβαρά να τα σκάσω τα 48 γιουρόπουλα να τις ξεφορτωθώ 😐)
            Το συγκεκριμένο… παραθύρι, πάντως, αφορά την πρόθεση της FCC [(Federal Communications Commission) / Ομοσπονδιακής Επιτροπής Επικοινωνιών] για ακύρωση της άδειας τηλεοπτικών δικτύων.
            Chairman Tells Trump FCC Won’t Challenge TV Licenses, Will Defend Free Press (Πηγή: Forbes)
            FCC doesn’t have authority to revoke license over content, says chairman (Πηγή: The Hill)

            Μου αρέσει!

          1. Αααααα, εντάξει! Αφού είναι αυτό που είναι, ησύχασα!
            Διότι δεν ήξερα τι είναι και σκιάχτηκα! Οπότε του πατάμε το Χ και συνεχίζουμε!

            Μιλ μερσί για το επεισόδιο!
            Έκλαψα γοερά! Μετά από τόσα χρόνια, ακόμα γελάω με τους Απαράδεκτους!

            Αρέσει σε 1 άτομο

            1. …Έχω δε την υποψία πως εμφανίζεται στα WordPress ιστολόγια που υποστηρίζουν (και) την καμπάνια «The Internet Defense League» (είδα το pop up–άκι μόνο σε ένα ακόμη ιστολόγιο εξ αυτών που παρακολουθώ κι έχει κι αυτό, όπως το δικό μου, το badge της καμπάνιας) .

              Αχ, ας είναι καλά ο YouTube–ης, τα «πέρασα» μια φορά όλα τα επεισόδια πριν μερικούς μήνες!
              (Να γράψω και το κλισεδάκι: «δεν ξαναγίνονται τέτοιες σειρές, σήμερα…»)

              Αρέσει σε 1 άτομο

  8. Αναστασία μου πόσο ωραία πέρασα εγώ στο reunion σας, με τον τρόπο που τα αφηγήθηκες, δεν φαντάζεσαι. Μπορεί να μην ήρθα μαζί -καλύτερα βέβαια γιατί αυτά τα 300 κάπως μου φάνηκαν- αλλά ήταν σαν να ήρθα.
    Νομίζω πως στο τέλος, εκεί που οι «εκλεκτοί» πήγατε στη παραλία με αγοραστά από το περίπτερο πράγματα, περάσατε καλύτερα, όχι μόνο επειδή είχατε καλύτερη σχέση μεταξύ σας λόγω του δεσίματος, αλλά και επειδή ο αέρας ήταν πιο καθαρός, δεν είχε δηθενιά, δεν είχε υποκρισία, είχε άρωμα αναμνήσεων και αύρα από φιλία.
    Για εμένα οι ρυτίδες στο πρόσωπο είναι αναμενόμενες από μια ηλικία και μετά. Θέλω στη ζωή μου όμως να καταφέρω, να μπορώ να πω, ότι τις απέκτησα από χαμόγελα, γέλια και ευτυχία. Και ύστερα η υπόσχεση κανενός μπότοξ δεν θα είναι ικανή να με πείσει να τις «κρύψω».
    Να έχεις ένα όμορφο βράδυ Αναστασία μου. Σε φιλώ 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Όχι, παιδί μου! 300 και οι 4! (Τζάμπα πράγμα, δηλαδή! 😐)
      Μαρίνα μου,
      «Εμείς κι εμείς», ζούμε παρόμοιες καταστάσεις χρόνια τώρα, χωρίς reunion (της συμφοράς!) Αχ, και να μας έβλεπε η κυρία Τάδε, με τις πορτοκαλάδες περιπτέρου κι όχι με «βιολογικό χυμό γκότζι μπέρι»… και τι στον κόσμο!😇

      Οι ρυτίδες είναι ακριβώς όπως το λες: αναμενόμενες! Αλλά, όπως κι αν αποκτηθούν, μονοπάτια που περπατήσαμε είναι. Κάτι να μας θυμίζουν, κάτι που μας έκανε έστω και μια στάλα σοφότερες/ους ή ευτυχέστερες/ους (και τα δύο, κέρδος).

      Καλημέρα όμορφη και φιλιά πολλά! ❤

      Μου αρέσει!

  9. Και η δικιά μου τάξη έκανε μάζωξη πριν μερες…καπου το πήρε το μάτι μου στο facebook…δεν με ειδοποιησε κανείς διότι δεν ήμουν ποτέ στη κλίκα τους…Κάποιες παλιες συμμαθήτριες που βλέπω τυχαία στο δρόμο είναι λίγο τρομακτικές στην οψη…τωρα αν εχουν κάνει κάτι δε ξέρω καθότι είναι 35αρες ακόμα, οπότε αν αρχίσουν από τωρα τα μποτοξ καήκαμε…πάντως αλλίως τις θυμόμουν εγώ χαχαχα…Υπεροχότατο κείμενο…

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Άρα, Μαρία μου, η… κλίκα έκανε μάζωξη! Ως κλίκα, να ζήσουν, να μαζεύονται και εις άλλα με υγεία!
      Δεν πειράζει…

      Όντως, είναι τρομακτικό το γεγονός από μόνο του, να υποβάλλεται μια γυναίκα σε botox, σε τόσο νέα ηλικία!

      Σ΄ευχαριστώ πολύ!
      Να είσαι καλά, καλό Σαββατοκύριακο και φιλάκια πολλά!❤

      Αρέσει σε 1 άτομο

      1. Και μακρυά μας θα συμπληρώσω (η κλικα)… Δεν ξέρω πως νιωθουν και υποβάλλουν τον εαυτό τους σε μποτοξ πλαστικες κτλ.. Ευτυχως εγω δεν έχω νιωσει τέτοια επιθυμία. Προτιμώ να μεγαλώσω χωρις παρεμβάσεις και το προσωπο μου να εχει τις ρυτιδες που πρεπει… Καλο σαβατοκύριακο…φιλιά…

        Μου αρέσει!

  10. Λοιπόν Νατάσάκι μου θα’ρχόμουν ευχαρίστως στο παρεάκι της Νέας Μάκρης. Είμαστε και της ίδιας κλάσης, κρίμα που δεν υπήρξαμε και συμμαθήτριες.
    Να υπερασπιστώ τις παλιές φίλες που πάσχουν από ρυτιδοφοβία? Ας τραβιούνται όσο θέλουν, ας το φτάσουν το κούτελο ως την πλάτη, μακριά από μένα μόνο. Τουτέστιν, δεν πηγαίνω ποτέ σε τέτοια σουαρέ που ξέρω εκ των προτέρων ότι θα ξοδευτώ και θα ξοδέψω. Αν πρέπει ζόρι-στανιό να συναντηθούμε, θα ρίξω αντιπρόταση (τσιπουροκατάσταση σε δυτικότατο προάστιο, υπόγα κατά προτίμηση και πιατέλες με μεζέδες να τσιμπολογάμε όλες όπως παλιά… όχι πιάτα ατομικά και γκουρμεδιές). Αν δεν δεχτούν, πολύ μεγάλη χαρά θα μου δώσουν. Αυτό είναι το αληθινό ρεγιούνιον, να βρεθούν όσες έχουν στ’ αλήθεια τη διάθεση για επανένωση, κι όχι για να φάνε σολωμό και να κάνουν ρεκλάμα τη ζωή τους).
    Συγκινήθηκα πολύ με τις αναμνήσεις σου απ’ τα παλιές φίλες και τη σύγκρισή τους με το σήμερα. Αυτό το «συλλογικό σάντουιτς» μου έξυσε γλυκά κάτι παλιές μνήμες.
    Α ρε Νατασάκι μου, μα να δώσεις τόσα λεφτά για να τους κάνεις το χατίρι και να κάνουν την επίδειξή τους; Όχι ρε συ… δεν θα τους χαλάλιζα παρά μόνο λίγο απ’ το χρόνο μου. Έτσι, για να συγκρίνουμε τις ρυτίδες μας. Τις εσωτερικές όμως ε;

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Αντιπρόταση υπήρχε, για ένα ωραιότατο μεζεδοπωλείο στα Εξάρχεια. Μπορείς να φανταστείς, ωστόσο, τι προκάλεσε στις ατσαλάκωτες «μουτσούνες» τους, και μόνο που άκουσαν την περιοχή! (Δεύτερη αντιπρόταση, ουζερί στον Κορυδαλλό! Η ιδέα και μόνο του μεζεδοπωλείου / ουζερί δε, τις… κέρωσε!)

      Μια μικρότερη ομάδα (οι… ατάσθαλες) είπαμε να δώσουμε τόπο στην οργή, μια που πλειοψηφούσαν οι «άλλες» και να το κανονίσουμε γι’ άλλη φορά, μεταξύ μας. Ως ατάσθαλες, όμως, δεν τα πάμε καλά με την οργάνωση και τον συντονισμό!

      Ήθελα να πάθω για να μάθω! 😑 τη δεύτερη φορά που διοργάνωσαν κάτι παρόμοιο, δήλωσα εξαρχής ότι δεν θα παρίσταμαι!😇

      ΥΓ. Το «συλλογικό σάντουιτς»… κι άλλες, πολλές παρεμφερείς αναμνήσεις είναι ό,τι έχω κι ό,τι θέλω να έχω από αυτές τις «κυρίες» (κάποιες, άλλωστε, είδα ότι με διέγραψαν από το fb λόγω «πολιτικών διαφορών», την περίοδο του δημοψηφίσματος…)

      Μου αρέσει!

      1. Πέρα από το ότι θυμόμουν και τα χαμόγελα του Τζόκερ και τα υπόλοιπα, ακόμα και το λογαριασμό που μου είχε κάνει εντύπωση και τότε {και αν ήταν να σκάσω τόσα λεφτά θα πήγαινα στην παραλία από την αρχή], να πω πως σήμερα θα πήγαινα σε συνάντηση αν γίνονταν, αλλά όχι τόσο ακριβή εννοείται!!…
        Δεν ξέρω αν φταίει που η μικρότερη κατά δυο χρόνια συνονόματη ξαδέρφη μου, όλα ίδια όνομα επίθετο { κι έχουμε κι άλλη μια ακόμα να μας βρίσκεται με ίδιο ονοματεπώνυμο, μεγαλύτερη, άρα εγώ είμαι η μεσαία…χαχα} μου μετέφερε πολλά και τα περισσότερα όμορφα από τη δική τους που έγινε πρόσφατα.
        Άσε που όσο μεγαλώνω με πιάνει κάτι που με κάνει να θέλω να ξαναδώ όσους δεν κατάφερα ούτε τυχαία όλα αυτά τα χρόνια.
        Για μπότοξ τίποτα δεν μου είπε, οπότε συμπεραίνω αβίαστα πως στην τιμημένη επαρχία δε συνηθίζεται…αν και τώρα τελευταία κάποια γνωστή μου είπε για μια συντοπίτισσα {δε θυμάμαι ποια, φαντάσου πόση σημασία δίνω στα κουτσομπολιά που σου επιβάλλονται καμιά φορά όσο κι αν αποφεύγεις το σπορ}, που έχει λέει πια μια φάτσα για όλες τις περιστάσεις..σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ, αλλά τίποτα!
        Μια απορία έχω όμως…πώς γίνεται να προτιμούν κάποιες να μοιάζουν με τεντωμένα δέρματα που λιάζονται στον ήλιο, παρά με ανθρώπινα όντα; Ακατανόητο για μένα!

        Φιλιά κι από δω! 🙂

        Αρέσει σε 1 άτομο

        1. Φτιάχνουν… «γαλαξίες οι παρέες» μα, άλλο τόσο μπορούν μεμονωμένα άτομα να καταστρέψουν μια όμορφη ιδέα…
          Ο λογαριασμός ήταν μια (καλή) τιμωρία και δεν θα «έκλαιγα» τα λεφτά, αν το κλίμα ήταν διαφορετικό, ζεστό, αν υπήρχε αληθινό συναίσθημα κι όχι κουτσομπολίστικη περιέργεια. Από την άλλη, ίσως και πάλι δεν τα «έκλαψα» (πολύ), μια που πήρα ένα ακόμη μάθημα.

          Την απορία την έχω κι εγώ. Πιστεύω πως πρέπει να ‘μαστε συμφιλιωμένοι με κάθε στάδιο του βίου μας και κάθε δεκαετία έχει τις δικές της στιγμές. Μονάχα ακολουθώντας την πορεία μας και δοκιμάζοντας τις προκλήσεις αλλά και τις δυνατότητες που μας παρέχονται αυτές, τις δεδομένες στιγμές, μπορούμε ν’ απολαύσουμε συνειδητά τη ζωή μας. Μία την έχουμε, άλλωστε.
          Το «τσίτωμα» δεν μας γυρίζει στη νιότη κι η μουμιοποίηση, μάλλον προδίδει παρά κρύβει ηλικίες!

          Τα φιλιά μου, Μαρία μου!❤

          Μου αρέσει!

  11. Όπως κατάλαβες είχα χάσει πολλές αναρτήσεις σου και βρήκα ευκαιρία να καλύψω το κενό…
    Κατ’ αρχήν να δηλώσω ευθαρσώς πως ούτε κι εγώ πάω σε ριγιούνιονς. Μου φτάνει και μου περισσεύει το ένα και μοναδικό του φατσοβιβλίου όπου οι άντρες της τάξης δεν γνωρίζονται και οι γυναίκες λίγο το πειραγματάκι λίγο το photoshop είναι σαν βαλσαμωμένες!… Δε σου λέω, όλοι θα θέλαμε να μη μας αγγίξει ή να μη μας καταπονήσει ο χρόνος αλλά οι υπερβολές καταλήγουν σε εμφανίσεις που τρομάζουν.Και εξηγούμαι: δεν τρομάζω τόσο από την εικόνα, όσο από τα κίνητρα που έχει κάποιος για να γίνει έτσι, σκεπτόμενη πως όποιος στέκεται τόσο πολύ στο «περιτύλιγμα», τι χώρο αφήνει στην ουσία?…
    Όντας συνομίληκή σου Νατάσα μου και παρά το γεγονός πως ο χρόνος μου έχει φερθεί ομολογουμένως καλά, δεν θα ήθελα να φαίνομαι μικρότερη από την κόρη μου, θα ήταν αφύσικο. Μου αρκεί που δεν γερνά η ψυχή μου, που έχω ενέργεια και μπορώ να χρησιμοποιώ το μυαλό μου (αυτό δεν γερνάει, το εκπαιδεύω)…
    Και για να γυρίσω στα ριγιούνιονς, θα πω πως για τους περισσότερους είναι μια σκέτη απογοήτευση, αφού φεύγουν με τη διαπίστωση πως γι’ αλλού κινούσαμε τότε κι αλλού βρεθήκαμε και μάλλον δεν γνωριζόμασταν τόσο καλά όσο νομίζαμε…
    Σε φιλώ γλυκά τέκνο της γενιάς του botox, μ’ άρεσε πολύ ο τίτλος σου!
    Μαρίνα

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Για το πέρασμα του χρόνου, πόσο συμφωνώ…
      Και σ’ εμένα θα ήταν αδιανόητο να προσπαθήσω να μοιάζω… συνομήλικη της κόρης μου (στην, σχεδόν, τριπλάσια ηλικία της!) Αυτό, άλλωστε, φανερώνει κι ένα επιπλέον πρόβλημα, πέρα από τη ματαιοδοξία και τη φιλαρέσκεια: ότι, κάποιος, κάτι έχασε από τα χρόνια που έφυγαν και προσπαθεί να το βρει; Να το αναπληρώσει;… κατόπιν εορτής! Ανέφικτο, βεβαίως, άρα και μάταιο.
      Καλό, χρυσό το Photoshop (για τους επαγγελματίες, όμως, που βγάζουν το ψωμάκι τους στα ατελιέ). Πλέον, υπάρχουν ένα σωρό εφαρμογές για iOS και Android, που σου κάνουν τη σέλφι… «της μεταμορφώσεως» (όμως, κακά τα ψέματα, «αυτό βγαίνει προς τα έξω»!)
      Κάθε τέτοια προσπάθεια καταλήγει σε φιάσκο και… μεγάλη απογοήτευση σε κατ’ ιδίαν συναντήσεις.

      Μεγάλη απογοήτευση, όντως, τα reunions! Ειδικά όταν αναθυμάται κανείς όνειρα και υποσχέσεις και μεγαλεπίβολα σχέδια για το μέλλον, που ισοπεδώθηκαν από ιδεολογικούς οδοστρωτήρες και αλλαγή πλεύσης…

      Τα φιλιά και την καλημέρα μου, Μαρίνα μου!
      Σ’ ευχαριστώ πολύ! ❤

      Αρέσει σε 1 άτομο

Γράψε κι εσύ τα δικά σου...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s